دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 The effect of eight weeks of high-intensity interval training (HIIT) and vitamin D supplementation on Serum levels of IGF-1, Myostatin and hypertrophy in older men تاثیر هشت هفته تمرینات تناوبی شدید (HIIT) و مکمل‌سازی ویتامین D بر مقادیر سرمی IGF-1، میواستاتین و هایپرتروفی عضلانی مردان سالمند 1 12 14491 10.22049/jahssp.2022.27754.1456 FA جواد وکیلی دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران رامین امیر ساسان استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران کاوه بتوراک دانشجوی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2022 05 17 Aim: Aging is often associated with progressive loss of muscle mass and strength. high-intensity interval training (HIIT) and vitamin D intake may increase muscle mass, but its mechanism is largely unclear. The aim of the present study was to evaluate effect of eight weeks HIIT and vitamin D supplementation on IGF-1, myostatin and muscular hypertrophy in elderly men. Methods: In a experimental research design, 30 inactive elderly men were selected based on fat percentage and aerobic fitness and were randomly divided into three groups: HIIT, HIIT + vitamin D and control. The HIIT training program was performed for eight weeks, three days a week. The HIIT training program was three days a week with an intensity of more 75% reserve heart rate or equivalent to the Borg pressure index of 17-15. Blood samples were taken from the subjects 48 hours before and after the training and supplementation protocol. One-way analysis of variance were used to compare between-group research variables (P <0.05).Results: The amount of IGF-1 in both exercise groups (P= 0.003) and exercise + vitamin D (P= 0.0001) was significantly increased compared to the control group, but this difference was not significant between the experimental groups (P= 0.6). Also, the amount of myostatin in both exercise (P= 0.006) and exercise + vitamin D (P= 0.0001) groups was significantly lower than the control group, but this difference was not significant between the experimental groups (P= 0.6). Muscle cross-section showed a significant increase in the two groups (P <0.05) but there was no significant difference between the two groups (P= 0.721). Conclusions: It seams HIIT with and without vitamin D increases IGF-1 and muscle cross-section and decreases myostatin. It may reduce muscle atrophy in older men and be effective in older men. هدف: سالمندی اغلب با کاهش پیش رونده توده و قدرت عضلانی همراه است. تمرینات تناوبی شدید (HIIT) و مصرف ویتامین D ممکن است توده عضلانی را افزایش دهد، اما مکانیسم آن تا حد زیادی روشن نیست. بنابراین، هدف از تحقیق حاضر، تعیین تاثیر هشت هفته تمرین HIIT و مکمل ویتامین D بر IGF-1، میواستاتین و هایپرتروفی عضلانی مردان سالمند بود. روش شناسی: در یک طرح تحقیق تجربی، 30 مرد سالمند غیر فعال بر اساس درصد چربی و آمادگی هوازی انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه HIIT، HIIT+ ویتامین D و کنترل قرار گرفتند. برنامه تمرینات HIIT به مدت هشت هفته و سه روز در هفته انجام شد. برنامه تمرینات HIIT سه روز در هفته با شدت بیش از 75 درصد ضربان قلب ذخیره یا معادل شاخص درک فشار بورک 15-17 بود. نمونه‌های خونی 48 ساعت قبل و بعد از پروتکل تمرینی و مکمل‌سازی از آزمودنی‌ها گرفته شد. از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه برای مقایسه بین گروهی متغیرهای تحقیق استفاده گردید (05/0>P). یافته‌ها: مقدار IGF-1 در هر دو گروه تمرین ( 003/0=P) و تمرین+ویتامین D (0001/0=P) نسبت به گروه کنترل افزایش معنی‌دار داشت ولی این تفاوت بین گروه‌های تجربی معنی‌داری نبود (6/0=P). همچنین مقدار میواستاتین در هر دو گروه تمرین (006/0=P) و تمرین+ویتامین D (0001/0=P) نسبت به گروه کنترل کاهش معنا‌دار داشت ولی این تفاوت بین گروه‌های تجربی معنی‌داری نبود (6/0=P). سطح مقطع عضلانی افزایش معنی‌داری را در دو گروه نشان داد (05/0>P) اما تفاوت معنی‌داری بین دو گروه وجود نداشت (721/0=P). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد HIIT با و بدون ویتامین D موجب افزایش IGF-1 و سطح مقطع عضلانی و کاهش میواستاتین میشود. ممکن است موجب کاهش آتروفی عضلانی در مردان سالمند شود و در سلامت مردان سالمند موثر باشد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14491_30997a932519ae62ee7bdd237ff479d2.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 The effects of 12 weeks of aerobic exercise and ketogenic diet on secreted frizzled-related protein 5 (SFRP5) levels and metabolic factors in middle-aged men with metabolic syndrome: A double blind placebo-controlled parallel group study اثرات 12 هفته فعالیت ورزشی هوازی و رژیم غذایی کتوژنیک بر سطوح پپتید 5 ترشحی مرتبط با فریزلد (SFRP5) و عوامل متابولیکی در مردان میانسال مبتلا به سندروم متابولیک: یک مطالعه دو سویه کور با گروه‌های موازی 13 27 14526 10.22049/jahssp.2023.28260.1539 FA بهلول قربانیان دانشیار دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران الکسی وانگ گروه سلامت و عملکرد انسانی، دانشگاه ماریمونت، ارلینگتون، آمریکا عسگر ایران پور گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2023 01 23 Aim: The aim of this study was to investigate the effect of 12 weeks of aerobic exercise combined with a ketogenic diet on Secreted frizzled-related protein 5 (SFRP5) levels and metabolic syndrome factors in middle-aged men with metabolic syndrome. Methods: 40 middle-aged men with metabolic syndrome were randomly divided into control (n = 10), aerobic exercise (n = 10), ketogenic diet (n = 10), and aerobic exercise and ketogenic diet (n = 10) groups. The intervention groups performed aerobic exercise and ketogenic diet control for 12 weeks. In the pre-test stages and after 12 weeks, SFRP5 protein levels and metabolic syndrome factors (fasting glucose, lipid profile, blood pressure and waist circumference) were evaluated in four study groups. Results: In between-group comparison, the group of aerobic exercise combined with ketogenic diet caused a significant increase in SFRP5 (p=0.04) in middle-aged men with metabolic syndrome compared to the control group. The comparison of other groups in this index did not show any significant difference from each other (p≤0.05). In within-group comparison, the results showed that in all three intervention groups, the level of SFRP5 (aerobic exercise group: p=0.001; ketogenic diet group: p=0.001; and aerobic exercise group with ketogenic diet p=0.001) had a significant increase and the highest increase was in the aerobic exercise group with ketogenic diet. Conclusions: Aerobic exercise combined with a ketogenic diet has better effects than a single aerobic exercise and ketogenic diet to control metabolic risks in middle-aged men with metabolic syndrome. هدف: هدف از این مطالعه، بررسی اثرات 12 هفته تمرین هوازی توأم با رژیم غذایی کتوژنیک بر سطوح پپتید 5 ترشحی مرتبط با فریزلد (SFRP5) و شاخص‌های سندرم متابولیک در مردان میانسال مبتلا به سندروم متابولیک بود .روش شناسی: 40 مرد میانسال مبتلا به سندروم متابولیک به صورت تصادفی در گروههای کنترل (10 نفر)، تمرین هوازی (10 نفر)، رژیم غذایی کتوژنیک (10 نفر) و تمرین هوازی و رژیم غذایی کتوژنیک (10 نفر) تقسیم شدند. گروههای مداخله به مدت 12 هفته تمرین هوازی و کنترل غذایی کتوژنیک را اجرا کردند. در مراحل پیش آزمون و پس از 12هفته، سطوح پروتئین SFRP5 و شاخص‌های سندرم متابولیک (گلوکز ناشتا، پروفایل لیپیدی، فشار خون و دور کمر) در چهار گروه مطالعه ارزیابی شدند. یافته‌ها: در مقایسه بینگروهی، گروه تمرین هوازی توأم با رژیم غذایی کتوژنیک در مقایسه با گروه کنترل سبب افزایش معنیدار در شاخص SFRP5 (04/0=p) در مردان میانسال مبتلا به سندروم متابولیک شد. مقایسه سایر گروهها در این شاخص نسبت به همدیگر تفاوت معنیداری را نشان نداد (05/0≤p). در مقایسه درونگروهی، نتایج نشان داد در هر سه گروه مداخله میزان SFRP5 (گروه تمرین هوازی: 001/0=p؛ گروه رژیم غذای کتوژنیک: 001/0=p و گروه تمرین هوازی همراه با رژیم غذایی کتوژنیک: 001/0=p) افزایش معنیداری داشته است و بیشترین افزایش در گروه تمرین هوازی همراه با کنترل رژیم غذایی کتوژنیک بود. نتیجه‌گیری: تمرین هوازی توأم با رژیم غذایی کتوژنیک نسبت به تمرین هوازی و رژیم غذایی کتوژنیک تکی جهت کنترل خطرات متابولیکی در مردان میانسال مبتلا به سندروم متابولیک اثرات بهتری دارد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14526_27cb45a5fd862e1991105ff40de6b88c.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 The effects of short-term taurine supplementation on response of muscle damage and oxidative stress some indicators following a simulated volleyball test in female volleyball players تأثیر مکمل‌سازی کوتاه مدت تورین بر پاسخ برخی از شاخص‌های آسیب عضلانی و فشار اکسایشی متعاقب آزمون شبیه‌سازی شده‌ والیبال در دختران والیبالیست 28 39 14832 10.22049/jahssp.2024.29452.1630 FA جواد وکیلی دانشیار فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تبریز سعید دباغ نیکوخصلت گروه فیزیولوژی ورزشی-دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی-دانشگاه تبریز-تبریز/ایران ترگل فرزانه فیزیولوژی ورزشی،دانشکده‌ تربیت بدنی،دانشگاه تبریز،تبریز،ایران Journal Article 2024 02 20 Taurine plays a major role in cell physiology, including membrane stabilization, osmoregulation and cytoprotective effects, antioxidant and anti-inflammatory properties. Therefore, the purpose of this study was conducted to identify the effect of taurine supplementation on response of muscle damage and oxidative stress indices following a simulated volleyball test in girl volleyball players. Methods: Twenty-four girls volleyball athletes (with mean age of 18.1±1.6 years, height: 177±9.2 cm and weight: 65.2±9.8 kg) in a randomized, quasi-experimental, double-blind design, were divided in two homogeneous supplement and placebo groups received 3 capsules containing 1g taurine or dextrose. After 14-days the supplementation, all subjects were participated in one session a simulated volleyball test. Blood samples were collected at four phases; baseline, after supplementation period, immediately and 24-hour after the test, were determined for changes in serum of muscle damage (CK and LDH) and oxidative stress (MDA and TAC) indices. Data were analyzed by repeated measure ANOVA and bonferroni post-hoc test at less than 0.05 α≤0.05. Results: The results show that the serum level of CK decreased significantly in the supplement group compared to the placebo group (P=0.012). On the other hand, one session a simulated training caused a significant decrease in TAC (P=0.02) and a significant increase in MDA (P=0.013). While, no significant difference was observed in any of the oxidative stress (TAC and MDA) and muscle damage (LDH) indices between the groups immediately after performing the activity (P≥0.05). Conclusions: Based on the present findings short-term supplementation of taurine may have an effect in reducing muscle damage. However, taurine consumption do not have the ability increased basal antioxidant capacity and also can not decrease the undesirable alterations of serum oxidative stress induced one-session of simulated volleyball test in female volleyball players. تورین نقش مهمی در فیزیولوژی سلولی از جمله تثبیت غشاء، تنظیم اُسمزی، آثار محافظت سلولی و ویژگی‌های ضداکسایشی و التهابی دارد. لذا هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر مکمل‌دهی تورین بر پاسخ شاخص‌های آسیب عضلانی و فشار اکسایشی متعاقب آزمون شبیه‌سازی شده‌ی والیبال، در دختران والیبالیست بود. روش‌شناسی: 24 دختر والیبالیست (با میانگین سنی 6/1±10/18 سال، قد 2/9±177 سانتی‌متر و وزن 8/9±2/65 کیلوگرم) در یک طرح نیمه‌تجربی، تصادفی و دو سوکور، به دو گروه همگن شده‌ی مکمل یا دارونما دریافت کننده 3 کپسول 1 گرم در روز تورین یا دکستروز تقسیم شدند. پس از 14 روز مکمل‌دهی، همه‌ی آزمودنی‌ها در یک جلسه آزمون شبیه‌سازی شده‌ی والیبال شرکت کردند. نمونه‌های خونی در چهار مرحله؛ حالت پایه، پس از دوره مکمل‌دهی‌، بلافاصله و 24 ساعت پس از آزمون، برای اندازه‌گیری تغییرات شاخص‌های سرمی آسیب عضلانی (CK و LDH) و فشار اکسایشی (MDA و TAC) جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و تعقیبی بونفرونی در سطح معنا‌داری کمتر از 05/0 بررسی شد. یافته‌ها: نتایج بدست آمده حاکی است که مکمل‌دهی تورین تأثیر معنی‌داری بر کاهش CK سرمی دارد (012/0=P). از طرفی دیگر، یک جلسه تمرین شبیه‌سازی شده باعث کاهش معنی‌دار TAC (02/0=P) و افزایش معنی‌دار MDA گردید (013/0=P). در حالی‌که، تفاوت معنی‌داری در هیچ یک از شاخص‌های فشار اکسایشی (TAC و MDA) و آسیب عضلانی (LDH) بلافاصله پس از انجام فعالیت بین گروه‌ها مشاهده نشد (05/0P≥). نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های حاضر می‌توان چنین نتیجه گرفت که مکمل‌دهی کوتاه‌مدت تورین ممکن است بر تعدیل آسیب عضلانی تأثیر بگذارد. هرچند، مصرف تورین توانایی لازم جهت افزایش ظرفیت ضداکسیدانی پایه را نداشته و هم‌چنین نمی‌تواند از تغییرات نامطلوب شاخص فشار اکسایشی سرمی ناشی از انجام یک جلسه آزمون شبیه‌سازی شده در دختران والیبالیست بکاهد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14832_cdf796d3598dc8117c375fdbfe16f1bc.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 The effect of chess learning and omega-3 supplementation on serum levels of NT-3 and TrkC receptor in elderly women تأثیر یادگیری شطرنج و مصرف مکمل امگا-3 بر سطوح سرمی NT-3 و گیرنده TrkC در زنان سالمند 40 51 14788 10.22049/jahssp.2024.29629.1646 FA ملیحه یزدی زاده دانشگاه ازاد اسلامی واحد بجنورد صادق چراغ بیرجندی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد واحد بجنورد، بجنورد، ایران سارا اصغری دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی- دانشگاه ازاد اسلامی واحد بجنورد Journal Article 2024 04 04 Aim: Old age is a period that is accompanied by behavioral, cognitive and movement disorders in addition to physical problems. Neurotrophin-3 (NT-3) is a neurotrophic factor that mainly binds to the receptor tropomyosin kinase C (trkC). NT-3 has been shown to have neuroprotective effects in focal cerebral ischemia. The present study examines the effect of learning chess and consuming omega-3 supplements on the serum levels of neurotrophin-3 and tropomyosin kinase C receptor in elderly women.Methods: In this study, 20 elderly women of Bojnord city between the ages of 50 and 70 were randomly divided into four control groups, chess, omega-3 supplement and chess + omega-3 supplement. Subjects in the chess group learned chess for 8 weeks and 3 days a week. The daily intake of omega-3 supplements was two thousand milligrams. Blood sampling was done on two occasions, pre-test and post-test, in the amount of 5 ml from the subjects' brachial vein while sitting. Neurotrophin-3 and tropomyosin kinase C receptor values were measured by ELISA kit for human samples. The data were analyzed using one-way analysis of variance and Tukey's post hoc test at a significance level of less than 0.05.Results: The results of the present study showed a significant increase in the serum levels of neurotrophin-3 and tropomyosin kinase C receptor in chess, omega-3 supplement and chess+omega-3 supplement groups compared to the control group (p≤0.05). Conclusions: According to the results of the present study, by learning chess and consuming omega-3 supplements, it is possible to improve processes such as learning, memory, and cognitive performance, as well as having a positive effect on neural growth factors and physical condition in old age. هدف: سالمندی، دوره‌ای است که علاوه‌بر مشکلات جسمی با اختلالات رفتاری، شناختی و حرکتی همراه است. نوروتروفین-3 (NT-3) یک عامل نوروتروفیک است که عمدتاً به گیرنده تروپومیوزین کیناز C (trkC) متصل می‌شود. نشان داده شده است که NT-3 دارای اثرات محافظت کننده عصبی در ایسکمی کانونی مغزی است. پژوهش حاضر به بررسی تأثیر یادگیری شطرنج و مصرف مکمل امگا-3 بر سطوح سرمی نوروتروفین-3 و گیرنده تروپومیوزین کیناز C در زنان سالمند می‌پردازد. روش شناسی: در این مطالعه 20 نفر از زنان سالمند شهرستان بجنورد در بازه سنی 50 تا 70 سال به‌طور تصادفی به چهار گروه کنترل، شطرنج، مکمل امگا-3 و شطرنج+مکمل امگا-3 تقسیم شدند. آزمودنی‌ها درگروه شطرنج به مدت 8 هفته و 3 روز در هفته به یادگیری شطرنج پرداختند. مقدار مصرف روزانه مکمل امگا-3، دو هزار میلی‌گرم بود. نمونه‌گیری خون در دو نوبت پیش‌آزمون و پس آزمون و به میزان 5 میلی‌لیتر از ورید بازویی آزمودنی‌ها در حالت نشسته انجام شد. اندازه‌گیری مقادیر نوروتروفین-3 و گیرنده تروپومیوزین کیناز C توسط کیت الایزا مخصوص نمونه‌های انسانی انجام شد. داده‌ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری کمتر از 05/0 تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج پژوهش حاضر افزایش معنادار سطوح سرمی نوروتروفین-3 و گیرنده تروپومیوزین کیناز C را در گروه‌های شطرنج، مکمل امگا-3 و شطرنج+مکمل امگا-3 را در مقایسه با گروه کنترل نشان داد (05/0≥p). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر می‌توان با یادگیری شطرنج و مصرف مکمل امگا-3، به بهبود فرایندهایی همچون یادگیری، حافظه و عملکردشناختی و همچنین تاثیر مثبت بر فاکتورهای رشد عصبی و وضعیت بدنی در سالمندی دست یافت.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14788_e6aea563887299a1f39a4c3b0d933cf5.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 Comparison of the efficacy of 12 Weeks of Resistance and Combined Training on Activation of AMPK Signaling and Gene Expression of Muscle Atrophy markers in Middle-Aged Women مقایسه اثر بخشی 12 هفته تمرینات مقاومتی و ترکیبی بر فعال سازی سیگنالینگ AMPK و بیان ژن نشانگرهای آتروفی عضلانی در زنان میانسال 52 65 14790 10.22049/jahssp.2024.29302.1619 FA هیوا مرادیانی دانشکده علوم ورزشی دانشگاه ارومیه محمدرضا ذوالفقاری دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. کاظم خدایی استادیار فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزلوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران Journal Article 2024 01 14 Aim: Activation of AMPK signaling following exercise is widely associated with the muscle atrophy pathway. The aim of this study was to investigate the comparison of the efficacy of 12 weeks resistance training and combined on the activation of AMPK signaling, muscle glycogen and ATP levels, and gene expression of muscle atrophy markers in middle-aged women. Methods: For this purpose, 30 untrained middle-aged women with 40-60 years were randomly divided into 3 groups of incremental resistance training, combined resistance and high intensity interval training, and control. Resistance training protocol included 6 exercises with 3 sets of 5-7 repetitions with 90 seconds rest, and the intensity was 50-80%1RM. high intensity interval training protocol was performed in 5 one-minute interval with an intensity of 60-90% of the maximum heart rate with 2-3 minutes of active rest between each interval, and resistance training included 4 movements in 3 sets with a 90-second rest interval and the number was 5-7 repetitions and the intensity was 50-80% of 1RM. A tissue sample was taken from the vastus lateralis muscle. The difference between the pre-test and post-test data between the groups was evaluated using one-way analysis of variance and Tukey's post hoc test at a significance level of P≤0.05. Results: The results showed that muscle glycogen concentration and ATP levels had insignificant changes after 12 weeks of exercise training (P=0.07). Also, the results showed that muscle AMPK levels decreased significantly after 12 weeks of resistance and combined training (P=0.005). The gene expression of Atrogin-1/MAFbx, MuRF-1 and FOXO3a in muscle decreased significantly after 12 weeks of resistance training (P=0.01). Conclusions: Although there was no difference between the combined and resistance training groups in all variables. However, the effect of resistance training in reducing of AMPK and muscle atrophy genes expression was stronger. هدف: فعالسازی سیگنالدهی AMPK به دنبال فعالیت ورزشی ارتباط گستردهای با مسیر آتروفی عضلانی دارد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی 12 هفته تمرینات مقاومتی و ترکیبی بر فعالسازی سیگنالدهی AMPK، سطوح گلیکوژن و ATP عضلانی، بیان ژن نشانگرهای آتروفی عضلانی در زنان میانسال بود. روش پژوهش: 30 زن میانسال تمرین نکرده با دامنه سنی 60-40 سال به طور تصادفی به سه گروه تمرین مقاومتی فزاینده، تمرین ترکیبی مقاومتی -تناوبی شدید و کنترل تقسیم شدند. تمرینات گروه مقاومتی شامل شش حرکت و هر حرکت با 3 ست 7-5 تکراری و استراحت 90 ثانیه و با شدت 80-50 درصد یک تکرار بیشینه اجرا شد. پروتکل تمرین ترکیبی شامل تمرینات تناوبی شدید در 5 مرحله یک دقیقهای با شدت 90-60 درصد ضربان قلب بیشینه با 3-2 دقیقه استراحت فعال بین هر مرحله اجرا شد و تمرینات مقاومتی شامل چهار حرکت در 3 ست با استراحت 90 ثانیه و تعداد تکرار 7-5 تکرار و شدت 80-50 درصد یک تکرار بیشینه اجرا شد. نمونه بافتی از عضله پهن جانبی گرفته شد. اختلاف دادههای پیشآزمون بین گروهها با استفاده از آزمون تحلیل یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنیداری 05/0P≤ ارزیابی شد. یافتهها: نتایج نشان داد غلظت گلیکوژن عضلانی و سطوح ATP بعد از 12 هفته تمرینات ورزشی تغییرات غیرمعنیداری داشت (07/0P=). همچنین نتایج نشان داد که سطوح AMPK عضلانی بعد از 12 هفته تمرینات مقاومتی و ترکیبی کاهش معنیداری داشت (005/0P≤). بیان ژن Atrogin-1/MAFbx،MuRF-1 و FOXO3a عضلانی بعد از 12 هفته تمرینات مقاومتی کاهش معنیداری داشت (01/0P≤). نتیجهگیری: هر دو گروه تمرین تاثیری بر محتوای ATP و گلیکوژن عضلانی نداشتند ولی بیان ژن AMPK را کاهش دادند. تنها تمرین مقاومتی باعث کاهش بیان ژنهای آتروفی عضلانی شده بود. بنظر میرسد ترکیب تمرین تناوبی شدید با مقاومتی باعث اختلال در روند هایپرتروفی و کاهش آتروفی عضلانی در زنان میانسال شده است.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14790_8ae36db695caa655a0ee78847fdfccf2.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 The effect of eight weeks of endurance training and alkaline consumption on inflammatory biomarkers and oxidative stress in obese men with metabolic syndrome تاثیر هشت هفته تمرین استقامتی و مصرف آلکالاین بر بیومارکرهای التهابی و استرس اکسیداتیوی در مردان چاق با سندرم متابولیک 66 80 14797 10.22049/jahssp.2024.29521.1638 FA حسن نقی زاده استادیار فیزیولوژی ورزش، گروه علوم ورزشی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران. Journal Article 2024 03 10 Aim: Nowadays, the intervention of physical exercises along with sports nutrition is considered as an effective treatment method in modulating inflammatory and oxidative responses in obese people with metabolic syndrome. Therefore, the aim of this research is to investigate the effect of eight weeks of endurance training and alkaline consumption on interleukin-6 (IL-6), tumor necrosis factor-alpha (TNF-α), nitric oxide (NO) and total thiol (T-SH) in Obese men with metabolic syndrome. Methods: The current research was a semi-experimental one-blind type. For this purpose, 56 men (average age= 33.27±3.11 years, average weight= 94.16±2.91 kg and BMI= 32.56±1.32 kg/m2) voluntarily participated in this research. Subjects were randomly divided into four groups: endurance training, endurance training with alkaline water, alkaline water and control. The training intervention was implemented three sessions a week for eight weeks. Alkaline water (pH 9.5) was received at the rate of 10 kg/mL after each training session. Blood samples were taken before training and 48 hours after the last training session to measure inflammatory biomarkers and oxidative stress. Results: The results showed that the values of IL-6 and TNF-α in the group of endurance training with alkaline water and endurance training compared to the groups of alkaline water and control had a significant decrease, and the values of NO and T-SH had a significant increase (p<0.05). The highest percentage of significant changes in the values of IL-6, TNF-α, NO and T-SH were assigned to the training group with alkaline water. Alkaline water alone did not cause significant changes (P>0.05). Conclusions: Therefore, the combined effect of endurance exercise and alkaline water improves inflammatory responses and oxidative stress in obese men with metabolic syndrome. هدف: امروزه مداخله تمرینات بدنی همراه با تغذیه ورزشی به عنوان یک روش درمانی موثر در تعدیل پاسخهای التهابی و اکسایشی در افراد چاق مبتلا به سندرم متابولیک مطرح است. از این رو، هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین استقامتی و مصرف آلکالاین بر اینترلوکین-6 (6IL-)، فاکتور نکروز تومور-آلفا (TNF-α)، اکسید نیتریک (NO) و تیول تام (T-SH) در مردان چاق مبتلا به سندرم متابولیک بود. روش شناسی: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی یک سوکور بود. بدین منظور 56 مرد (میانگین سنی 11/3±27/33 سال، میانگین وزنی 91/2±16/94 کیلوگرم و میانگین شاخص توده بدنی 32/1±56/32 کیلوگرم بر مترمربع) داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنیها به طور تصادفی به چهار گروه: تمرین استقامتی، تمرین استقامتی با آلکالاین، آلکالاین و کنترل تقسیم شدند. مداخله تمرینـی سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته اجرا شد. آلکالاین (5/9pH ) به میزان kg/mL 10پس از هر جلسه تمرین دریافت شد. نمونههای خونی قبل از تمرین و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین به منظور سنجش بیومارکرهای التهابی و استرس اکسیداتیو گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که مقادیر 6IL-، TNF-α در گروه تمرین استقامتی همراه با آلکالاین و تمرین استقامتی نسبت به گروههای آلکالاین و کنترل کاهش معنادار و مقادیر NO و T-SH افزایش معنادار داشتند (05/0>p). بیشترین درصد تغییرات معنادار در مقادیر 6IL-، TNF-α، NO و T-SH به گروه تمرین همراه با آلکالاین اختصاص داشت. مصرف هشت هفته آلکالاین به تنهایی باعث تغییرات معنا‌دار نشد (05/0<p). نتیجه‌گیری: اثر توام تمرین استقامتی و آلکالاین موجب بهبود بیشتر پاسخهای التهابی و استرس اکسیداتیوی در مردان چاق با سندرم متابولیک میشود.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14797_46281247891a238839c956ddd9e6cd62.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 Effect of High_Intensity Interval Training and Acetyl_L_Carnitine supplementation on Thioredoxin and alpha-synuclein in the brain tissue of male rat model of parkinson,s disease تاثیر تمرین تناوبی شدید و مکمل‌سازی استیل ال-کارنتین بر تیوردوکسین و آلفاسینوکلئین بافت مغز موش‌های نر مدل پارکینسونی 81 94 14800 10.22049/jahssp.2024.29499.1636 FA یوسف غفاری دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. فرزاد زهساز دانشیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز میرعلیرضا نورآذر استادیار گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، علوم پزشکی تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. حسن پور رضی استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره) ، قزوین، ایران داریوش مهاجری استاد گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، علوم پزشکی تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. Journal Article 2024 03 03 Aim: Parkinson's disease is a neurodegenerative disease characterized by the destruction of dopaminergic neurons in the substantia nigra region of the brain. Alpha-synuclein is a protein that forms plaques called Lewy bodies in Parkinson's disease and is considered the main cause of brain tissue damage. The purpose of the present study was to determine the effect of an intense interval training period and acetyl-L-carnitine (ALC) supplementation on alpha-synuclein and thioredoxin (TRX) protein levels in the brains of 6-hydroxydopamine-induced parkinsonian rats. Research method: The statistical population of this study included 36 Wistar male rats, which were randomly divided into 6 equal groups: healthy control group, sham surgery group, Parkinson's control group, Parkinson's exercise group, Parkinson's supplement group, Parkinson's exercise and supplement group. This experimental research was carried out during 12 weeks of training and the drug receiving groups received ALC supplement once a day for 12 weeks with a dose of 100 mg/kg by gavage. Behavioral tests were performed to confirm the creation of the Parkinsonian model. Tissue samples were obtained 48 hours after the last exercise program. Results: The findings showed that after 12 weeks of HIIT training and ALC consumption, there was a significant difference in TRX (P=0.001) and alpha-synuclein (P=0.001) values between the study groups. The results of the follow-up test showed that the values of TRX and alpha-synuclein in the exercise+supplement group increased (P=0.001) and decreased (P=0.002) respectively, compared to the Parkinson's control group. There was no significant difference in the values of alpha-synuclein in the training (p=0.114) and supplement (p=0.325) groups compared to the Parkinson's control group. Conclusion: Intense intermittent exercise with ALC supplement may be effective in improving cell damage and function of Parkinson's patients by modulating some oxidative regulatory pathways, including increasing TRX antioxidant enzyme and reducing brain tissue alpha-synuclein accumulation. هدف: بیماری پارکینسون یک‌ بیماری تخریب‌کننده‌عصبی است که‌با از‌بین‌رفتن سلول‌های عصبی دوپامینرژیک در‌ناحیه جسم‌سیاه مغز مشخص‌می‌شود. آلفا‌سینوکلئین پروتئینی است که با‌تشکیل پلاک‌هایی به‌نام لویی‌بادی در بیماری پارکینسون، به‌عنوان عامل‌اصلی آسیب‌های سلولی بافت‌مغز محسوب می‌شود. هدف‌از اجرای پژوهش‌حاضر، تعیین اثر یک دوره تمرین تناوبی‌شدید و مصرف مکمل استیل-ال-کارنتین (ALC) بر‌سطوح پروتئین آلفا‌سینوکلئین و تیوردوکسین (TRX) مغز موش‌های پارکینسونی ناشی‌از 6-هیدروکسی‌دوپامین بود. روش پژوهش: جامعه آماری تحقیق حاضر شامل 36 سر‌رت نر نژاد‌ویستار بودند که بطور‌تصادفی در 6‌ گروه مساوی: گروه‌کنترل سالم، گروه شم‌جراحی، گروه‌کنترل پارکینسون، گروه تمرین پارکینسون، گروه مکمل پارکینسون، گروه تمرین و مکمل پارکینسون، تقسیم شدند. این پژوهش تجربی، در‌مدت 12 هفته تمرین اجرا گردید و گروه‌های دریافت‌کننده دارو، مکمل ALC را یک‌بار در‌روز به‌مدت 12 هفته با دوز mg/kg 100 بصورت گاواژ دریافت کردند. تست‌های رفتاری بمنظور تایید ایجاد مدل پارکینسونی اجرا گردید. نمونه‌های بافتی 48 ساعت پس از آخرین برنامه‌ی تمرین، تهیه شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان دادند پس‌از 12 هفته تمرین HIIT و مصرف ALC، تفاوت معنی‌داری در مقادیر TRX (001/0=P) و‌آلفاسینوکلئین (001/0=P) بین گروه‌های مطالعه وجود داشت. نتایج آزمون‌تعقیبی نشان‌داد که مقادیر TRX و آلفاسینوکلئین در گروه تمرین+مکمل به‌ترتیب بیشترین افزایش (001/0=P) و کاهش (002/0=P) را نسبت به گروه کنترل پارکینسون داشت. تفاوت معنی‌داری در مقادیر آلفاسینوکلئین در گروه‌های تمرین (114/0=p) و مکمل (325/0=p) نسبت به گروه کنترل پارکینسون وجود نداشت. نتیجه‌گیری: تمرین تناوبی شدید همراه‌با مصرف مکمل ALC از‌طریق تعدیل برخی مسیرهای تنظیم‌اکسایشی از‌جمله افزایش آنزیم آنتی‌اکسیدانی TRX و کاهش تجمع آلفاسینوکلئین بافت‌مغز ممکن‌است در بهبود آسیب‌های سلولی و عملکرد بیماران پارکینسونی موثر باشد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14800_72c805d72a5617e9da6cc3522b55cbfe.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 Cardiovascular responses (HRV, BP, and RPP) following a resistance exercise session with a training mask and blood flow restriction in In young male athletes پاسخ هزینه اکسیژن میوکارد، فشارخون و عملکرد اتونوم قلب به فعالیت مقاومتی همراه با ماسک تمرینی و محدودیت جریان خون در مردان جوان ورزشکار 95 108 14805 10.22049/jahssp.2024.29728.1653 FA ابوالفضل رحمانی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه گیلان جواد مهربانی گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه گیلان Journal Article 2024 05 12 Aim: Resistance training with innovative training methods elicits various cardiac and vascular responses. Therefore, the main objective of this research was to investigate the rate pressure product, blood pressure response, and Cardiac Autonomic Function to resistance activity with a training mask and blood flow restriction in young male athletes. Methods: Eleven trained men (average age 29.2 ± 5.7 years and body mass index 25.3 ± 2.7 kg/m²) with a history of resistance training in the past year participated in a three-week randomized, crossover study using three different methods: traditional (control) resistance training (1RM 75%-80%), resistance training with blood flow restriction, and hypoxic masks (1RM 20%-50%). The resistance training consisted of one set of 20 repetitions and three sets of 15 repetitions of leg extension movements. Cardiovascular responses were recorded before, immediately after, and every 5 minutes for 60 minutes. The repeated measures analysis of variance method using SPSS software (version 23) was applied to examine the significance level of p<0.05. Results: Based on the results obtained, each of the three training methods can lead to a significant increase in hemodynamic responses, including heart rate variability and blood pressure, except for diastolic blood pressure, following the activity. This increase was observed immediately after the exercise, but no significant difference was observed between the groups. (p< 0.05). Conclusions: The findings of this study indicate that a single bout of resistance exercise, with or without blood flow restriction and a hypoxia mask, does not result in distinct cardiovascular responses compared to each other. This study also significantly confirms the effectiveness of such exercise methods, showing that low-intensity exercises with restrictions can achieve goals expected from high-intensity exercises. هدف: فعالیت مقاومتی با شیوه‌های نوین تمرینی پاسخ‌های قلبی و عروقی مختلفی را به همراه دارد. از این رو، هدف اصلی این پژوهش پاسخ هزینه اکسیژن میوکارد، فشار خون و عملکرد اتونوم قلب به فعالیت مقاومتی همراه با ماسک تمرینی و محدودیت جریان خون در مردان جوان ورزشکار بود. روش پژوهش: 11 مرد تمرین کرده (با میانگین سنی 70/5 ± 18/29 سال و شاخص توده بدنی80/3 ± 27/25 کیلوگرم بر متر مربع) و با سابقه فعالیت مقاومتی در یکسال گذشته به مدت سه هفته متوالی به صورت تصادفی و متقاطع در سه روش مرسوم (کنترل) (1RM 75%-80%)، فعالیت مقاومتی به همراه محدودیت جریان خون و ماسک هایپوکسی ( 1RM20%-50%) مورد مطالعه قرار گرفتند. فعالیت مقاومتی شامل اجرای 1 نوبت 20 تکراری و 3 نوبت 15 تکراری حرکت بازشدن پا بود. پاسخهای قلبی_عروقی قبل، بلافاصله و هر 5 دقیقه یکبار بهمدت 60 دقیقه جمعآوری شد. داده‌ها با استفاده از روش اندازه‌گیری مکرر تحلیل واریانس با نرم‌افزار SPSS (نسخه 23) در سطح معناداری 05/0p< مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها: برمبنای نتایج به‌دست آمده هر سه روش تمرینی میتواند موجب افزایش معنیدار پاسخهای هموداینامیک از جمله تغییرپذیری ضربان قلب و فشار خون بهجز فشار خون دیاستولیک پس از فعالیت شود. این افزایش بلافاصله پس از تمرین مشاهده شد، اما تفاوت معنی‌داری بین گروه ها مشاهده نشد. (05/0p<). نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که یک جلسه فعالیت مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون و ماسک هایپوکسی نمی‌تواند باعث پاسخهای قلبی _ عروقی متفاوتی از یکدیگر شود. این تحقیق نیز تا حد زیادی اثربخشی این‌گونه از روشهای تمرینی را تأیید مینماید که تمرینات با شدت کم همراه با محدودیت میتواند اهدافی که از تمرینات با شدت بالا انتظار میرود را برآورده کند.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14805_633bb7da65a448dbd9875b2a9f4f068d.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 The effect of aerobic and resistance training during ketogenic diet on fetuin A serum levels, blood lipid profile and liver enzymes in overweight and obese boys تاثیر تمرین هوازی و مقاومتی طی رژیم غذایی کتوژنیک بر سطوح سرمی فتوئین A، پروفایل لیپیدی خون و آنزیم های کبدی در پسران دارای اضافه وزن و چاق 108 120 14818 10.22049/jahssp.2024.29601.1643 FA سجاد مبصری دانشجوی دکتری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه- ایران. کاظم خدایی استادیارگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه- ایران. محمد رضا ذولفقار دیدنی دانشیارگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه- ایران. Journal Article 2024 03 26 Aim: Liver haptokines are influential factors in diseases related to obesity. Exercise and nutrition are two basic interventions in controlling obesity. The aim of this study was the effect of aerobic and resistance training during ketogenic diet on serum fetoin A levels, blood lipid profile and liver enzymes in overweight and obese boys. Methodology: 36 overweight and obese inactive male students who had a body mass index above 25 kg/m2 were selected voluntarily and available sample. Then they were randomly divided into three groups: aerobic training during ketogenic diet (12 people), resistance training during ketogenic diet (12 people) and ketogenic diet alone (12 people). Aerobic exercises consisted of moderate intensity running for 6 weeks and three sessions per week. Resistance training consisted of circuit strength training for six weeks and three sessions each week. The ketogenic diet consisted of restricting carbohydrate intake to less than or equal to 10% of total daily energy intake. Fasting blood sample was taken in pre-test and post-test. A two-way mixed analysis of variance test was used for statistical analysis. Findings: According to the results of the interaction of time in the group, no significant difference was found between the groups in the amount of fetoin A (p>0.05), but the time factor showed a significant difference (p=0.001) and also every The three groups had a significant decrease in fetoin A compared to the pre-test state. The interaction of time in the group did not show any significant difference between the groups in the lipid profile and liver enzymes (ALT and AST) (p>0.05). However, the results within the group showed a significant decrease in low-density lipoprotein, total cholesterol, ALT and AST, while a significant increase in high-density lipoprotein in all three groups (p<0.05). Conclusion: According to the results, it seems that both types of aerobic and resistance exercises during the ketogenic diet can be a useful intervention to improve fetoin A, liver enzymes and lipid profile in overweight and obese people compared to the pre-test. be made But no difference was observed between the two types of exercise. Also, both aerobic and resistance exercises during the ketogenic diet were not superior to the ketogenic diet alone in the measured heptokine factors and lipid profile. هدف: هپتوکاینهای کبدی از عوامل تاثیرگذار در بیماریهای مرتبط با چاقی میباشند. ورزش و تغذیه دو مداخله اساسی در کنترل چاقی است. هدف از مطالعه حاضر تاثیر تمرین هوازی و مقاومتی طی رژیم غذایی کتوژنیک بر سطوح سرمی فتوئینA، پروفایل لیپیدی خون و آنزیمهای کبدی در پسران دارای اضافه وزن و چاق بود. روش شناسی: 36 دانشجوی مرد غیرفعال دارای اضافه وزن و چاق که شاخص توده بدنی بالای 25 kg/m2 داشتند بطور داوطلبانه و نمونه در دسترس انتخاب شدند. سپس به طور تصادفی در سه گروه تمرین هوازی طی رژیم کتوژنیک (12 نفر)، تمرین مقاومتی طی رژیم کتوژنیک (12 نفر) و رژیم کتوژنیک به تنهایی (12 نفر) تقسیم شدند. تمرینات ورزشی هوازی شامل دویدن با شدت متوسط به مدت 6 هفته و هر هفته سه جلسه بود. تمرین مقاومتی شامل تمرینات قدرتی دایرهای به مدت شش هفته و هر هفته سه جلسه بود. رژیم کتوژنیک شامل محدودیت کربوهیدرات دریافتی کمتر یا مساوی 10% کل انرژی دریافتی روزانه بود. نمونه خونی ناشتا در پیش آزمون و پس آزمون گرفته شد. برای تحلیل آماری از آزمون تحلیل واریانس ترکیبی دو راهه استفاده شد. یافتهها: طبق نتایج تعامل زمان در گروه تفاوت معنی داری بین گروهها در میزان فتوئین A یافت نشد (05/0˃p)، اما عامل زمان تفاوت معنیدار نشان داد (001/0=p) و همچنین هر سه گروه نسبت به حالت پیش آزمون کاهش معنیداری در میزان فتوئین A داشتند. تعامل زمان در گروه تفاوت معنیداری بین گروهها را در پروفایل لیپیدی و آنزیمهای کبدی (ALT و AST) نشان نداد (05/0˃p). با این حال، نتایج درون گروهی کاهش معنیدار لیپوپروتئین کم چگال، کلسترول تام و ALT و AST در حالی که افزایش معنیدار لیپوپروتئین پر چگال را در هر سه گروه نشان داد (05/0>p). نتیجه گیری: با توجه نتایج به نظر میرسد هر دو نوع تمرینات هوازی و مقاومتی طی رژیم کتوژنیک میتواند به عنوان مداخله مفید باعث بهبود فتوئین A، آنزیمهای کبدی و پروفایل لیپیدی در افراد اضافه وزن و چاق نسبت به پیش آزمون گردد. ولی تفاوتی بین دو نوع تمرین ورزشی مشاهد نشد. همچنین، هر دو تمرین هوازی و مقاومتی طی رژیم کتوژنیک برتری نسبت به رژیم کتوژنیک به تنهایی در فاکتورهای هپتوکاینی اندازه گیری شده و پروفایل لیپیدی نداشت.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14818_a05377cf338f62d088163de07aecf466.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 The effect of two months of intense intermittent exercise with sodium citrate supplementation on intracellular redox status and oxidative stress indices in diabetic rats تاثیر دو ماه تمرین تناوبی شدید همراه با مکمل سیترات سدیم بر وضعیت ردوکس درون سلولی و شاخص های فشار اکسایشی در رت های نردیابتی 121 135 14819 10.22049/jahssp.2024.29688.1651 FA ملاحت کشفی مقدم گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران فرناز سیفی اسک شهر گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران رقیه افرونده گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران لطفعلی بلبلی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2024 04 22 Aim: Alteration of cellular redox signal is effective in the incidence of diabetes and the development of its complications, so the aim of this study was to investigate the effect of two months high-intensity interval training with sodium citrate supplementation on intracellular redox status and oxidative stress indices in the heart of diabetic rats. Methods: This interventional study was performed on 50 white male rats (3 months old) with weight rang of 225-300 g in five groups: healthy control, diabetic control, diabetic-training, diabetic-sodium citrate supplementation, and diabetic-sodium citrate supplementation-training. Rats in both groups of training and training + supplementation performed interval training with an intensity of 90% of maximum running speed on a treadmill for 8 weeks, 5 days a week. In addition to the exercise, the rats in the exercise+supplement group received 15 mmol/L of sodium citrate supplement in the form of water soluble daily. Oxidative stress indices were measured using the ELISA kit with a coefficient of variation of 15%. Data were analyzed using one-way ANOVA and LSD post hoc test in SPPS26 statistical software (p<0.05). Results: There was a significant difference between the healthy and diabetic groups in the levels of GSH, GSSG، GSH/GSSG, SOD (p<0.05). The level of GSH, GSH/GSSG, and SOD were lower in high-intensity interval training compared to diabetic control group (p<0.05) but sodium citrate supplementation significantly increased the level of these variables in diabetic rats. Significant reduction in the level of GSSG was observed in the diabetic-supplement and diabetic-supplement-exercise groups, compared to the diabetic-exercise and control-diabetic groups (p<0.05). The difference in the means showed that this decrease in GSSG level was more in the diabetic-supplement-exercise group compared to the other diabetic groups. Conclusions The results of the present study showed that interval training with an intensity of 90% of the maximum running speed can increase oxidative stress indices in the heart of diabetic rats, so it is recommended to do this type of exercise with caution and using sodium citrate supplementation or other antioxidant supplements in diabetic patients. هدف: تغییر سیگنال ردوکس سلولی در بروز دیابت و توسعه عوارض آن، موثر می‌باشد، لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر دو ماه تمرین تناوبی شدید همراه با مصرف مکمل سیترات سدیم بر وضعیت ردوکس درون سلولی و شاخص های فشار اکسایشی در قلب رت‌های نردیابتی بود. روش پژوهش: این پژوهش مداخله‌ای با 50رت صحرایی نر سفید سه‌ماهه با دامنه وزنی (225 الی 300 گرم) در پنج گروه کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابتی - تمرین، دیابتی- مکمل دهی سیترات سدیم و دیابتی-مکمل دهی سیترات سدیم-تمرین (10=N) تقسیم شدند. رت‌های دو گروه تمرین و تمرین+ مکمل به مدت 8 هفته و 5 روز در هفته تمرینات تناوبی را با شدت 90 درصد حداکثر سرعت دویدن بر روی تردمیل اجرا کردند. رت‌های گروه تمرین+ مکمل علاوه بر اجرای تمرین، روزانه 15 میلی‌مول/ لیتر از مکمل سیترات سدیم را به‌صورت محلول در آب دریافت کردند. شاخص‌های فشاراکسایشی با استفاده از کیت الایزا شرکت BioSource محصول آمریکا با میزان ضرایب تغییرات 15% اندازه گیری شد. تجزیه تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون آماری آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی LSD در نرم افزار26SPSS انجام شد (05/0≥p). یافته‌ها: سطح (GSH، GSSG، GSH/GSSG و SOD) دربین گروه سالم و دیابتی اختلاف معنیداری داشت (05/0≥p). تمرین تناوبی شدید و مصرف مکمل سیترات سدیم موجب افزایش معنادار سطح (GSH، GSH/GSSG و SOD) در گروه دیابتی- مکمل و دیابتی- مکمل- تمرین شد که با توجه به اختلاف میانگینها، این افزایش در گروه دیابتی-مکمل بیشتر بوده است. کاهش معنیداری در سطح GSSG در گروه دیابتی-مکمل و دیابتی-مکمل-تمرین در مقایسه با گروه دیابتی - تمرین وکنترل-دیابتی مشاهده شد (05/0≥p) و اختلاف میانگینها نشان داد این کاهش سطح GSSG در گروه دیابتی- مکمل- تمرین نسبت به سایر گروه های دیابتی بیشتر بوده است. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که تمرین تناوبی با شدت 90 درصد حداکثر سرعت دویدن می‌تواند شاخص های استرس اکسیداتیو را در قلب موش های صحرایی دیابتی افزایش دهد لذا توصیه می شود این نوع ورزش با احتیاط و با استفاده از مکمل سیترات سدیم یا سایر مکمل های آنتی اکسیدانی در بیماران دیابتی انجام شود.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14819_dacf25c5e121cfe5c0e3fccb7f85df39.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 The effect of exercise training on circulating levels of BDNF and IGF-1 in children and adolescents: a systematic review with meta-analysis تاثیر تمرین ورزشی بر مقادیر گردش خونی BDNF و IGF-1 در کودکان و نوجوانان: مروری نظام مند با فراتحلیل 136 154 14831 10.22049/jahssp.2024.29758.1658 FA موسی خلفی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران 0000-0001-6465-1281 مریم آقایی نژاد گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران 0009-0002-7077-2519 مریم سرسنگی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران Journal Article 2024 05 21 Aim. Brain-derived nerve growth factor (BDNF) and insulin-like growth factor (IGF-1) are known neuroprotective factors that are affected by exercise training. However, the effect of exercise training on these neuroprotective biomarkers in children and adolescents has been reported inconsistently. Therefore, the aim of the meta-analysis is to investigate the effect of exercise training on blood circulating levels of BDNF and IGF-1 in children and adolescents. Method. A comprehensive search was conducted in PubMed, Web of Science, Scopus, and Google Scholar databases, as well as Iranian databases from the inception to December 6, 2023. The inclusion criteria for this study based on the PICOS guidelines (population, intervention, comparison, variable and type of study) include: 1) children and adolescents 2) exercise training with an intervention duration of more than 2 weeks, 3) studies with a control group or measurement values in the pre-test; 4) BDNF, IGF-1 measured in blood circulation (serum and plasma) and 5) single group studies (without control group) and two group studies (with control group). To determine the effect size, SMD and 95% confidence intervals (CIs) were calculated using the random model. Results. A total of 21 studies including 855 children and adolescent individuals with an average age of 7 to 17 years were included in the meta-analysis. Based on meta-analysis results, exercise training leads to a significant increase in BDNF levels with medium effect size [SMD = 0.51, (Cl: 0.91 to 0.11), P=0.01]. Nevertheless, exercise training did not have a significant effect on IGF-1 levels [SMD = 0.25 (Cl: 0.61 to -0.11), P=0.17]. Conclusion. Exercise training may lead to beneficial effects in improving cognitive function and metabolic status of children and adolescents by increasing BDNF. However, exercise training did not have significant effects on IGF-1, and further studies is still needed to determine the role of exercise training. هدف. اثر تمرین ورزشی بر این بیوماکرهای محافظت کننده عصبی شامل عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز (BDNF) و عامل رشد شبه انسولینی ( IGF-1) در کودکان و نوجوانان به صورت متناقض گزارش شده است. از این‌رو، هدف فراتحلیل حاضر بررسی تاثیر تمرین ورزشی بر مقادیر گردشی خونی BDNF و IGF-1 در کودکان و نوجوانان می باشد. روش پژوهش. جست‌وجوی جامع در پایگاه های اطلاعاتی PubMed، Web of Science، Scopus و Google Scholar و همچنین پایگاه های ایرانی بدون محدودت زمانی برای شروع تا تاریخ ۱۵ آذر ماه ۱۴۰۲ انجام شد. معیارهای ورود به مطالعه حاضر براساس دستورالعمل PICOS (جمعیت، مداخله، مقایسه، متغیر و نوع مطالعه) شامل : ۱) کودکان و نوجوانان، 2) تمرینات ورزشی منظم با طول مداخله بیش از 2 هفته، 3) مطالعات دارای گروه شاهد یا مقادیر اندازه گیری شده در مرحله پیش آزمون، 4) BDNF، IGF-1 اندازه گیری شده در گردش خون (سرم و پلاسما) و 5) مطالعات تک گروهی (بدون گروه کنترل) و دو گروهی ( دارای گروه کنترل) بودند. برای تعیین اندازه اثر، SMD و فاصله اطمینان ۹۵ درصد (CIs) با استفاده از مدل تصادفی محاسبه شد. یافته ها. در مجموع 21 مطالعه شامل 855 آزمودنی کودک و نوجوان با میانگین سنی 7 تا 17 سال وارد فراتحلیل حاضر شدند. بر اساس نتایج فراتحلیل، تمرین ورزشی منجر به افزایش معنی دار سطوح BDNF با اندازه اثر متوسط می‌شود ] 01/0 = P، (91/0 الی 11/0 : Cl ) 51/0 = SMD [. با این وجود، تمرین ورزشی اثر معنی داری بر سطوح IGF-1 نداشت ] 17/۰ = P، ( 61/۰ الی 11/۰- :Cl ) 25/0 = SMD [. نتیجه گیری. تمرین ورزشی ممکن است به واسطه افزایش BDNF منجر به اثرات مفید در بهبود عملکرد شناختی و همچنین وضعیت متابولیکی کودکان و نوجوانان گردد. با این وجود، تمرین ورزشی اثرات قابل توجهی بر IGF-1 نداشت و لازم است پاسخ این هورمون به فعالیت ورزشی بیشتر بررسی شود.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14831_5f502416d58200914087650b228d02aa.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 1 2025 03 21 Evaluation of the effect of high intensity interval training (HIIT) and melatonin on oxidative stress in rats with renal ischemia-reperfusion ارزیابی اثر تمرین تناوبی شدید (HIIT) و مکمل ملاتونین بر استرس اکسیداتیو در رت‌های با ایسکمی ریپرفیوژن کلیوی 155 167 14841 10.22049/jahssp.2024.29760.1659 FA فریبا پوراصغر دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم انسانی و تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران جبار بشیری گروه علوم ورزشی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران رقیه پوزش جدیدی گروه تربیت بدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران حسن پور رضی استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره) ، قزوین، ایران میرعلیرضا نورآذر دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد علوم پزشکی، تبریز، ایران Journal Article 2024 06 01 Aim: This research investigated the effect of high intensity interval training (HIIT) and melatonin supplementation on oxidative stress markers, antioxidant enzyme activity, creatinine (Cr) and blood urea nitrogen (BUN) concentrations, as well as histopathological changes to evaluate kidney function in male rats with ischemia renal reperfusion. Methods: 30 male Wistar rats were randomly divided into 5 groups, healthy, Ischemia/Reperfusion (IR), IR + intense interval training, IR + melatonin supplement and IR + high intensive interval training + melatonin supplement. Except for the healthy group, the animals were subjected to ischemia-reperfusion. The HIIT protocol was implemented for 12 weeks (5 days per week). Oxidative indicators of SOD, GPX and MDA were measured by spectrophotometric method and for BUN and Cr indicators; urea was quantitatively detected by Urease-GLDH and creatinine by JAFFE method in plasma serum using photometric method. Because of normal distribution of parameters, the data were analysed by one-way analysis of variance and comparison test of two populations at significance level of (p<0.05). Results: A decrease in kidney function after IR was observed with an increase in Cr, BUN and MDA levels and a decrease in GPX and SOD (P < 0.05). Melatonin consumption decreased BUN, Cr and MDA and increased SOD, GPX (P < 0.05) compared to the ischemic group. In the intense interval training group, BUN decreased and GPX increased compared to the ischemic group (P<0.05). Performing intense interval training along with melatonin supplementation decreased BUN and Cr levels and increased SOD and GPX levels (P < 0.05). The histopathological results showed that intense interval training along with melatonin consumption had the least damage to the kidney tissue. Conclusions: The high-intensity interval training and melatonin supplementation are effective in protecting kidney tissue against apoptotic damage and inflammation caused by renal ischemia. هدف: این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تمرین تناوبی شدید و مکمل ملاتونین بر مارکرهای استرس اکسیداتیو، کراتینین(Cr)، اوره (BUN) و نیز تغییرات هیستوپاتولوژیک بر عملکرد کلیه در موشهای نر با ایسکمی ریپرفیوژن کلیوی صورت گرفت. روش پژوهش: 30 سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار در 5 گروه سالم، ایسکمی IR، IR + تمرین تناوبی شدید، IR + مکمل ملاتونین و IR + تمرین تناوبی شدید + مکمل ملاتونین تقسیم شدند. به غیر از گروه سالم در دیگر گروههای آزمون، حیوانات مورد ایسکمی-رپرفیوژن قرار گرفتند. پروتکل تمرین تناوبی شدید به مدت 12 هفته اجرا شد. اندازهگیری شاخص‌های اکسیداتیو، سوپر اکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و مالون دی الدئید (MDA) باروش اسپکتروفتومتری و شاخص‌های BUN و Cr در نمونه سرم پلاسما به روش فتومتریک با کیت پارس آزمون انجام گردید. با توجه به توزیع نرمال دادهها از آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون مقایسه میانگین دوجامعهای برای مقایسه بین گروهها استفاده شد. یافته‌ها: کاهش عملکرد کلیه پس از IR با افزایش سطح Cr، BUN و MDA و کاهش GPX و SOD (05/0>P) مشاهده شد. مصرف ملاتونین باعث کاهش BUN، Cr و MDA و افزایش SOD، GPX (05/0>P) نسبت به گروه ایسکمی شده است. در گروه تمرین تناوبی شدید کاهش BUNو افزایش GPX نسبت به گروه ایسکمی (05/0>P) مشاهده گردید. انجام تمرین تناوبی شدید به همراه مصرف مکمل ملاتونین باعث کاهش سطح BUN و Cr و افزایش SOD و GPX (05/0>P) شده است. نتایج هیستوپاتولوژیک نشان داد که تمرین تناوبی شدید به همراه مصرف ملاتونین کمترین آسیب را به بافت کلیه داشته است. نتیجه‌گیری: به نظر می رسد تمرین تناوبی شدید و مصرف مکمل ملاتونین در حفاظت از بافت کلیه در برابر استرس اکسیداتیو ناشی از ایسکمی رپرفیوژن کلیوی و آسیب آپوپتوز موثر باشد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14841_d79167af20be6850a54eec2bbac1b5f2.pdf