دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 The effect of Pilates and aerobic training on serum levels of sirtoin-1, plasminogen activator inhibitor-1 and insulin resistance index in women with type 2 diabetes تاثیر تمرینات پیلاتس و هوازی بر سطح سرمی سیرتوئین-1، مهارکننده فعال کننده پلاسمینوژن-1 و شاخص مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع دو 1 11 14709 10.22049/jahssp.2024.29241.1610 FA صادق چراغ بیرجندی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد واحد بجنورد، بجنورد، ایران علی خیراندیش استادیار رفتار حرکتی، دانشگاه صنعتی بیرجند، بیرجند، ایران. سیده سپیده تارا کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. سیده سحر شریفیان کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. حلیمه مسعودی کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. سارا اصغری دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. Journal Article 2023 12 10 Aim: Diabetes causes a wide range of serious health problems in humans. Sirtoin-1 and plasminogen activator inhibitor-1 are proteins that can help reduce the complications of type 2 diabetes. The purpose of this study was to investigate the effect of eight weeks of pilates and aerobic exercises on serum levels of sirtuin-1 and plasminogen activator inhibitor-1 and insulin resistance index in women with type 2 diabetes. Methods: In this semi-experimental research, 33 women with type 2 diabetes (mean age: 60.91±2.37 and mean BMI: 29.89±3.46) were selected based on available and targeted sampling and were Randomly, they were placed in three groups of 11 people: Aerobics, Pilates and Control. The Pilates group performed Pilates exercises with an intensity of 45-65% of the reserve heart rate, and the aerobic group performed running exercises and relaxation exercises with the same intensity for eight weeks and three sessions per week (24 sessions in total). Data analysis was performed using one-way analysis of variance and Tukey's post hoc test. Results: The results of the present study showed a significant difference between the training groups and the control group in the dependent variables of the research, so that the levels of sirtuin-1 (p=0.001) in the training groups increased significantly and plasminogen activator inhibitor-1 (p=0.001) And insulin resistance (p=0.001) was significantly reduced in these groups. Conclusion: Aerobic exercises and pilates can have a significant effect in helping those suffering from this disease with the significant effect of effective factors in improving the condition of diabetes. هدف: دیابت سبب بروز طیف گسترده‎ای از مشکلات جدی سلامتی در انسان می‌شود. سیرتوئین‌-1 و مهارکننده فعال کننده پلاسمینوژن-1 پروتئین‌هایی هستند که می‌توانند به کاهش عوارض بیماری دیابت نوع 2 کمک نمایند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر هشت هفته تمرینات پیلاتس و هوازی بر سطوح سرمی سیرتوئین-1 و مهارکننده فعال کننده پلاسمینوژن-1 و شاخص مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع دوم بود. روش شناسی: در این پژوهش نیمه‌تجربی، تعداد 33 نفر از زنان مبتلا به دیابت نوع دوم (میانگین سن: 37/2±91/60 سال و میانگین BMI: 46/3±89/29 کیلوگرم بر متر مربع) بر اساس نمونه‌گیری در دسترس و هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی ساده، در سه گروه 11 نفری هوازی، پیلاتس و کنترل قرار گرفتند. گروه پیلاتس، حرکات رشته پیلاتس را با شدت 45 تا 65 درصد ضربان قلب ذخیره و گروه هوازی، تمرینات دویدن و حرکات نرمشی را با همان شدت، به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته (در مجموع 24 جلسه) انجام دادند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آنالیز واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی انجام شد. یافتهها: نتایج پژوهش حاضر نشان دهنده تفاوت معنا‌دار گروه‌های تمرین با گروه کنترل در متغیرهای وابسته پژوهش بود به طوری که سطوح سیرتوئین-1 (001/0=p) در گروه‌های تمرین افزایش معنا‌دار و مهارکننده فعال کننده پلاسمینوژن-1 (001/0=p) و مقاومت به انسولین (001/0=p) در این گروه‌ها کاهش معنا‌داری داشت. نتیجه گیری: تمرینات هوازی و پیلاتس با تاثیر معنا‌دار عوامل موثر در بهبود شرایط بیماری دیابت، می تواند تأثیر بسزایی در کمک به مبتلایان به این بیماری داشته باشد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14709_bdf27db725f953755f209aadc2e8045f.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 The Effect of L-Theanine Supplementation on Balance, Cognitive function, Anaerobic Power and Fatigue index in Trained Male Wushu Athletes تاثیر مصرف مکمل ال تیانین بر تعادل، عملکرد شناختی، توان بی‌هوازی و شاخص خستگی ووشوکاران مرد تمرین کرده 12 22 14713 10.22049/jahssp.2024.28724.1568 FA احمد جبلی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران آقاعلی قاسم نیان دانشیار فیزیولوژی ورزش، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران. حمیدرضا نوروزی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران Journal Article 2023 07 02 Aim: Supplements play an important role in improving the various performances of athletes. One of these supplements is L-theanine, which has many physiological effects. The aim of this study was to investigate the effect of L-theanine supplementation on balance, cognitive performance, anaerobic capacity and fatigue index of trained male wushu athletes. Methods: This research was conducted in a double-blind, cross-sectional and semi-experimental manner. The subjects included 11 people from Zanjan city, who participated in both the control (placebo) and experimental (supplement) groups with a certain time interval due to the spread of the corona disease and the reluctance of human subjects to participate in the research work. The intended tests were performed twice, 3 days apart. Subjects in the placebo group received a 200 mg flour capsule and in the supplement group a 200 mg L-theanine capsule, and after 30 minutes (the time required for L-theanine to take effect), they performed balance, reaction time and RAST tests to measure anaerobic power (minimum, maximum, average) and fatigue index. For statistical analysis, Shapiro Wilk, covariance and paired t tests were used at the significance level of p=0.05. Results The results showed that 30 minutes after taking L-theanine supplement in humansubjects, the values of balance (P=0.001), cognitive performance (P=0.010), minimum power (P=0.009) improved and and there was no significant change in the subjects' fatigue (P=0.190), also the average power (P=0.017) was significantly reduced. Conclusions: It seems that L-theanine supplement has significantly improved the balance, cognitive performance and minimum anaerobic power of trained male wushu athletes, but it did not have a significant effect on their fatigue and peak power, but the lack of improvement in the average power in the rest test probably indicates that this supplement in Reduction of cumulative fatigue from rapid repetitions is ineffective. هدف: مکمل‌ها نقش مهمی در بهبود عملکرد‌های مختلف ورزشکاران دارند. یکی از این مکمل‌ها ال تیانین است که تأثیرات فیزیولوژیکی فراوانی دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر مصرف مکمل ال تیانین بر تعادل، عملکرد شناختی، توان بی‌هوازی و شاخص خستگی ووشوکاران مرد تمرین کرده بود. روش‌شناسی: این پژوهش به‌صورت دوسوکور، متقاطع و به روش نیمه تجربی انجام شد. آزمودنی‌ها شامل 1۱ نفر از ووشوکاران شهر زنجان بودند که به دلیل شیوع بیماری کرونا و عدم تمایل آزمودنی‌های انسانی به شرکت در کار پژوهشی، با فاصله زمانی مشخص در هر دو گروه کنترل(دارونما) و تجربی(مکمل) شرکت کردند. آزمون‌های مورد نظر، دو بار به فاصله 3 روز از هم اجرا شد. در پس‌آزمون، آزمودنی‌های گروه دارونما کپسول 200 میلی‌گرمی آرد و گروه مکمل کپسول 200 میلی‌گرمی ال تیانین دریافت کردند و بعد از گذشت 30 دقیقه (زمان لازم برای تأثیرگذاری ال تیانین) به ترتیب آزمون‌های تعادل، عکس‌العمل و آزمون رست برای اندازه‌گیری توان بی‌هوازی(حداقل، حداکثر، میانگین) و سنجش شاخص خستگی اجرا شد. برای تحلیل آماری از آزمون‌های شاپیررو ویلک، کوواریانس و تی زوجی در سطح معنی‌داری 05/0=p استفاده گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد 30 دقیقه پس از مصرف مکمل ال تیانین در آزمودنی‌ها مقادیر تعادل (۰۰۱/۰=P)، عملکرد شناختی (۰۱۰/۰=P) و حداقل توان (۰۰۹/۰=P) بهبود یافته و در خستگی آزمودنی‌ها (۱۹۰/۰=P) و اوج توان (۰۷۸/۰=P) تغییر معنی‌داری حاصل نشده است، همچنین میانگین توان (۰۱۷/۰=P) به‌طور معنی‌داری کاهش یافته بود. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد که مکمل ال تیانین باعث بهبود قابل‌توجهی در تعادل، عملکرد شناختی و حداقل توان ووشوکاران مرد تمرین کرده شده است ولی بر روی خستگی و اوج توان آنها تأثیر معنی‌داری نداشته است، همچنین عدم بهبود توان میانگین در تست رست احتمالاً نشانگر آن است که این مکمل در کاهش خستگی تجمعی ناشی از تکرارهای سریع بی‌تأثیر بوده است.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14713_f378049d4c39ec3d51e42cf185782923.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 The effect of exercise training on serum levels of adipokines related to energy homeostasis (adropin, asprosin) and insulin resistance in patients with type 2 diabetes or obesity: A Systematic review and meta-Analysis تاثیر تمرینات ورزشی بر سطوح سرمی آدیپوکین‌های مرتبط با هومئوستاز انرژی (آدروپین، آسپروسین) و مقاومت به انسولین در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو یا چاقی: مروری سیستماتیک و متاآنالیز 23 43 14715 10.22049/jahssp.2024.29339.1620 FA امید ظفرمند کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران. مهدی مقرنسی استاد، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران. مهرزاد مقدسی دانشیار، گروه علوم ورزشی، واحد شیراز دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران. Journal Article 2024 01 08 Aim: Physical activity as a practical solution plays an important role in increasing adropin and decreasing asprosin and improving insulin resistance and preventing the complications of obesity and overweight. The aim of this study was to investigate the effects of Physical activity on the serum levels of adipokines related to energy homeostasis (adropin, asprosin) and insulin resistance in patients with type 2 diabetes or obesity. Methods: A systematic search of English and Farsi articles published in PubMed, Web of Science, SID and Magiran databases was conducted until October 2023. Meta-analysis was performed to investigate the effect of Physical activity on serum levels of adipokines related to energy homeostasis (adropin, asprosin) and insulin resistance in patients with type 2 diabetes or obesity. Mean difference and 95% confidence interval (CI) were calculated using random effect model. Heterogeneity was evaluated using the (I2) test, and publication bias was evaluated by visual analysis of the funnel plot and Egger's test. Findings: A total of 15 studies including 16 sports interventions and 343 subjects in patients with type 2 diabetes or obesity were meta-analyzed. The results showed that exercise training caused a significant increase in serum adropin [SMD=1.05 mg/dL (1.32 To 0.77), P=0/001], It also caused a significant decrease in serum asprosin [SMD=-0.92 mg/dL (-0.46 To -1.38), P=0/001], fasting glucose [SMD=-0.71 mg/dL (-0.45 To -0.97), P=0/001], Insulin [SMD=-0.59 mg/dL (-0.32 To -0.86), P=0/001] And HOMA-IR [SMD=-0.73 mg/dL (-0.47 To -0.99), P=0/001] compared to the control group in patients with type 2 diabetes or obesity. Conclusions: The results of the present study showed that aerobic exercises have the greatest effect in increasing adropin and decreases in asprosine, fasting glucose, insulin and insulin resistance compared to resistance and combined exercises. Exercise reduces insulin resistance in overweight men, leading to the prevention of diabetes and cardiovascular diseases. It seems that changes caused by physical activity, adropin and asprosin play a role. هدف: فعالیت بدنی به عنوان یک راهکار عملی نقش مهمی در افزایش آدروپین و کاهش آسپروسین و بهبود مقاومت به انسولین و پیشگیری از عوارض چاقی و اضافه وزن دارند. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثرات فعالیت بدنی بر سطوح سرمی آدیپوکین‌های مرتبط با هومئوستاز انرژی (آدروپین، آسپروسین) و مقاومت به انسولین در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو یا چاقی بود. روش شناسی: جستجوی سیستماتیک مقالات انگلیسی و فارسی منتشر شده از پایگاه‌های اطلاعاتیPubMed ،Web of Science ، SID و Magiran تا آکتبر سال 2023 انجام شد. فراتحلیل برای بررسی اثر فعالیت بدنی بر سطوح سرمی آدیپوکین‌های مرتبط با هومئوستاز انرژی (آدروپین، آسپروسین) و مقاومت به انسولین در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو یا چاقی انجام شد. تفاوت میانگین و فاصله اطمینان 95% (CI) با استفاده از مدل اثر تصادفی محاسبه شد. ناهمگونی با استفاده از آزمون (I2) و سوگیری انتشار با تحلیل بصری فونل پلات و آزمون Egger بررسی شدند. یافته‌ها: در مجموع 15 مطالعه شامل 16 مداخله ورزشی و 343 آزمودنی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو یا چاقی فراتحلیل شدند. نتایج نشان داد که تمرینات ورزشی سبب افزایش معنادار آدروپین سرمی ]001/0P=‌، (77/ 0 الی 32/1) mg/dL05/1=‌[SMD، همچنین سبب کاهش معنادار آسپروسین سرمی ]001/0P=‌، (38/1- الی 46/0-) mg/dL92/0-=‌[SMD، گلوکز ناشتا ]001/0P=‌، (97/0- الی45/0-) mg/dL71/0-=‌[SM، انسولین ]001/0P=‌، (86/0- الی 32/0-) mg/dL59/0-= [SMDو HOMA-IR ]001/0P=‌، (99/0- الی 47/0-) mg/dL73/0-= [SMDنسبت به گروه کنترل در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو یا چاقی شد. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که تمرینات هوازی بیشترین تاثیر را در افزایش آدروپین و کاهش در آسپروسین، گلوکز ناشتا، انسولین و مقاومت به انسولین نسبت به تمرینات مقاومتی و ترکیبی داشته است. تمرینات ورزشی سبب کاهش مقاومت به انسولین در مردان دارای اضافه وزن منجر به پیشگیری از بیماری‌های دیابت و قلبی - عروقی می‌شود. به نظر می‌رسد تغییرات ایجاد شده در اثر فعالیت بدنی، آدروپین و آسپروسین ایفای نقش می‌کنند.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14715_b7174985c7eabc25587fe5b4d800bf39.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 Effect of omega-3 and vitamin E supplementation on some indices of collagen breakdown, damage and muscle contusion after explosive activity in young non-active اثر مکمل‌یاری اُمگا 3 و ویتامین E بر شاخص‌های آسیب سلولی و کوفتگی عضلانی پس از فعالیت بی‌هوازی در مردان جوان غیرفعال 44 53 14716 10.22049/jahssp.2024.29437.1628 FA حسین اسدبگی کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران. جواد مهربانی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران. ابوذر جوربنیان گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران. Journal Article 2023 12 09 Aim: Studies have shown that the consumption of omega-3 and vitamin E can have anti-inflammatory and antioxidant effects, and the use of these supplements is suggested in situations where muscle damage and inflammation occurs following exercise activities. The aim of this study was to determine the effect of short-term consumption of omega-3 and vitamin E supplements on some indices of collagen breakdown (hydroxylysine and serum hydroxyproline) and muscle damage (lactate dehydrogenase, creatine kinase) in untrained young people. Materials and methods: Eight healthy and non-active men (age: 21.33±2.12 years, fat percentage: 19.02±4.46) were selected using statistical methods to determine the sample size. Subjects were randomly divided into two conditions of supplement and placebo. The research design was carried out in a blind way and the subjects did not know about the content of the supplement packages until the end of the research protocol. At the time of taking supplements, they took 3000 mg of omega-3 supplement in three meals daily (1000 mg each) and 400 IU of vitamin E supplement in one meal. Soft gels containing oral paraffin were consumed as a placebo. On the eighth day, for both conditions of the research, the subjects had a bout of intense anaerobic activity, including 8 sets of 12 repetitions of pair jumping on the box and 8 sets of 12 repetitions of landing from the 43 cm box with a one-minute rest between each set. Before supplementing and 24 and 48 hours after performing anaerobic activity, blood samples tests were taken from the subjects. Result: The results showed that the values of lactate dehydrogenase (p=0.033) and hydroxyproline (p=0.046) increased significantly in 48 hours after anaerobic exercise compared to baseline. No significant change was observed in the values of creatine kinase (p=0.083) and hydroxylysine (p=0.088) variables. Conclusion: According to the findings, it seems that the combined consumption of omega-3 and vitamin E could not have a protective role on some indicators related to cell membrane and collagen damage, although more studies are needed for a more accurate conclusion. هدف: مطالعات نشان داده است که مصرف اُمگا-3 و ویتامین E می‌تواند اثرات ضد التهابی و آنتی‌اکسیدانی داشته باشد و در شرایطی که آسیب و التهاب عضلانی متعاقب فعالیت‌های ورزشی رخ می‌دهد، استفاده از این مکمل‌ها پیشنهاد گردیده است. هدف این مطالعه، تعیین اثر مصرف کوتاه‌مدت مکملهای اُمگا-3 و ویتامین E بر برخی شاخص‌های تجزیه کلاژن (هیدروکسی لیزین و هیدروکسی پرولین سرم) و کوفتگی عضلانی (لاکتات دهیدروژناز، کراتین کیناز) افراد جوان بی تمرین بود. روش شناسی: مطالعات نشان داده است که مصرف اُمگا-3 و ویتامین E می‌تواند اثرات ضد التهابی و آنتی‌اکسیدانی داشته باشد و در شرایطی که آسیب و التهاب عضلانی متعاقب فعالیت‌های ورزشی رخ می‌دهد، استفاده از این مکمل‌ها پیشنهاد گردیده است. هدف این مطالعه، تعیین اثر مصرف کوتاه‌مدت مکملهای اُمگا-3 و ویتامین E بر برخی شاخص‌های تجزیه کلاژن (هیدروکسی لیزین و هیدروکسی پرولین سرم) و کوفتگی عضلانی (لاکتات دهیدروژناز، کراتین کیناز) افراد جوان بی تمرین بود. یافتهها: نتایج نشان داد که در نوبت مکمل یاری، مقادیر لاکتات دهیدروژناز (033/0p=) و هیدروکسی پرولین (046/0p=) 48 ساعت پس از فعالیت بی هوازی در مقایسه با مقادیر پایه به‌طور معنی‌داری افزایش یافت. در مقادیر کراتین کیناز (083/0p=) و هیدروکسی لیزین (088/0p=) تغییر معنی‌داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: با توجه به یافته‌ها به نظر می‌رسد که مصرف ترکیبی اُمگا 3 و ویتامین E نتوانست نقش حفاظتی بر برخی شاخص های مربوط به آسیب غشای سلولی و کلاژنی داشته باشد، هرچند برای نتیجه‌گیری دقیق‌تر نیاز به مطالعات بیشتری است.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14716_41909d75c734bfc0c73c17b081bc7823.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 The effect of 8 weeks of intense resistance training on serum levels of perpetin, atropine and insulin hormone in obese men with prediabetes تاثیر 8 هفته تمرین مقاومتی شدید بر سطوح سرمی پرپتین،آدروپین و هورمون انسولین در مردان چاق مبتلا به پیش دیابت 54 67 14727 10.22049/jahssp.2024.29330.1621 FA هانی حدوانی دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی و تندرستی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران محمدجواد پوروقار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. محمدابراهیم بهرام دکترای تخصصی فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم‌تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0001-8933-3589 Journal Article 2024 01 11 Aim: Cytokines preptin and adropin have a regulatory role in energy metabolism, but their mechanism in response to exercise in obese prediabetic subjects is not well understood. The aim of this study was to investigate the effect of 8 weeks of intense circuit resistance training on serum levels of preptin and adropin in obese men with prediabetes. Method: In this semi-experimental study, 30 obese prediabetic men were randomly divided into two experimental and control groups (15 people in each group). The experimental group participated in the HIRT program with an intensity of 80-85% of one maximum repetition for 8 weeks and three sessions for 60 minutes each week. Serum levels of adropin, preptin, and insulin were measured on two occasions before and after the test. Data analysis was done using independent t test and paired t test at a significance level of P<0.05. Results: The levels of preptin (P=0.002), insulin (P=0.007), glucose (P=0.001), insulin resistance (P=0.001) decreased significantly in the experimental group compared to the control group. While the level of adropin showed a significant increase (P=0.003). Paired t results showed a significant decrease in preptin (P=0.001, -0.20 percent), an increase in adropin (P=0.001, 21.5 percent), and a decrease in indicators related to diabetes insulin (P = 0.001) P, -17.5 percent), glucose (P=0.001, -19.1 percent) and insulin resistance (P=0.001, -17.5 percent) in response to the exercise protocol (P<0.05). Conclusion: Probably, HIRT exercises can have a beneficial effect on adropin, preptin and some diabetes indicators and body composition in pre-diabetic obese men. هدف: سایتوکاینهای پرپتین و آدروپین در متابولیسم انرژی نقش تنظیمی دارند، اما مکانیزم آنها در افراد چاق پیشدیابتی در پاسخ به ورزش به خوبی مشخص نیست. هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر 8 هفته تمرین مقاومتی دایرهای شدید بر سطوح سرمی پرپتین و آدروپین در مردان چاق مبتلا به پیش دیابت بود. روش‌ شناسی: در این مطالعه نیمه‌تجربی 30 نفر از مردان چاق پیش‌دیابتی با میانگین (سن: 57/4±76/37، وزن: 87/4±23/98، BMI: 29/1±87/30) به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل (هر گروه 15 نفر)، تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته سه جلسه به مدت 60 دقیقه در برنامه HIRT با شدت 80 تا 85 درصد یک تکرار بیشینه شرکت کردند. سطوح سرمی آدروپین، پرپتین و انسولین در دو نوبت پیش و پس آزمون اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون t مستقل و t زوجی در سطح معناداری 05/0>P انجام شد. یافته‌ها: مقادیر پرپتین (002/0=P)، انسولین (007/0=P)، گلوکز (001/0=P)، مقاومت به انسولین (001/0=P)، در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری یافت، در حالیکه سطح آدروپین (003/0=P) افزایش معناداری نشان داد. نتایج t زوجی کاهش معنادار پرپتین (001/0=P، 20/0- درصد)، افزایش آدروپین (001/0=P، 5/21 درصد)، و کاهش شاخصهای مرتبط با دیابت (انسولین (001/0=P، 5/17- درصد)، گلوکز (001/0=P، 1/19- درصد) و مقاومت به انسولین (001/0=P، 5/17- درصد) در پاسخ به پروتکل تمرین را نشان داد (05/0>P). نتیجه‌گیری: احتمالاً تمرینات HIRT میتواند بر شاخصهای آدروپین، پرپتین و برخی شاخصهای دیابت و ترکیب بدن در مردان چاق پیشدیابتی تاثیر مفیدی داشته باشد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14727_1db52991d4ecd0b0fc4381059e6e9423.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 Investigating the effect of a period of resistance training on the serum levels of FGF6 and MyoD in middle-aged men and women بررسی اثر یک دوره تمرین مقاومتی بر سطوح سرمی FGF6 و MyoD مردان و زنان میانسال 68 81 14758 10.22049/jahssp.2024.29276.1615 FA محسن یعقوبی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران رحیم میرنصوری گروه آموزشی علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران مسعود رحمتی گروه آموزشی علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران 0000-0003-4792-027X Journal Article 2023 12 17 Aim: It seems that people under the influence of the secretion of some growth factors benefit from different training adaptations in terms of developing strength and increasing muscle mass. Therefore, this study aims to investigate the effect of 12 weeks of resistance training on the serum levels of FGF6 and MyoD in middle-aged men and women. Methods: In a semi-experimental study, 40 middle-aged men and women in Arak City (age: 38.27±6.03 years, weight: 77.12±11.28 kg, height: 174.05±7.24 cm) were randomly selected and placed in two experimental groups (n: 30) and control (n: 10). The training program included 12 weeks of resistance training in 3 sessions per week with an intensity of 65-80% of one repetition maximum (1RM). Blood sampling was done in 4 periods, before training and following it in the 4th, 8th, and 12th week of training, and the serum concentration of FGF-6 and MyoD were measured by the ELISA method. After checking the normality of the data, a repeated measure one-way ANOVA, and Bonferroni's post hoc test were used at a significance level of P<0.05. Results: Resistance training in all three training periods (weeks 4, 8, and 12) caused a significant increase in the serum concentration of FGF6 (P=0.001), the serum concentration of MyoD (P=0.001), and these changes coincided with the improvement of the maximum strength of the participants. Also, exercise decreased body fat percentage (P=0.021) in middle-aged men and women. Conclusions: Performing resistance exercises can have positive effects on the plasma levels of FGF6 and MYoD in elderly men and women, due to the direct relationship between FGF6 and MyoD with increasing maximum strength, it is suggested that trainers and sports experts pay special attention to the necessity of performing resistance exercises in the design of various sports exercises هدف: به نظر میرسد که تحت تاثیر ترشح برخی از فاکتورهای رشدی، افراد از سازگاری تمرینی متفاوتی در میزان توسعه قدرت و افرایش حجم عضلانی بهره میجویند. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر 12 هفته تمرین مقاومتی بر سطوح سرمی FGF6 و MyoD مردان و زنان میانسال بود. روششناسی: در مطالعهای نیمه تجربی، 40 نفر از زنان و مردان میانسال شهرستان اراک (میانگین سنی 03/6±27/38 سال، وزن 28/11±12/77 کیلوگرم، قد 24/7± 05/174سانتیمتر) بصورت تصادفی انتخاب و در دو گروه تجربی (30 نفر) و کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. گروه تمرینی 12 هفته تمرینات مقاومتی را بصورت 3 جلسه در هفته و با شدت 65 تا 80 درصد قدرت بیشینه اجرا نمودند. خونگیری به ترتیب در 4 مرحله، قبل از تمرین و متعاقب آن در انتهای هفته 4، 8 و 12 تمرینی انجام شد و سطوح سرمی FGF-6 و MyoD به روش الایزا بررسی شد. پس از بررسی نرمال بودن دادهها، از آزمون تحلیل واریانس یکراهه با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرنی در سطح معناداری کمتر از 05/0 استفاده شد. یافته‌ها:. تمرین مقاومتی باعث افزایش معنیدار غلظت سرمی FGF6 (001/0=P)، غلظت سرمی MyoD (001/0=P) در هر سه دوره زمانی تمرینی (هفته 4، 8 و 12) شد که این تغییرات بطور همزمان با بهبود میانگین قدرت بیشینه شرکت کنندگان همراه بود و همچنین تمرین باعث کاهش درصد چربی بدن (021/0=P) زنان و مردان میانسال شد. نتیجه‌گیری: اجرای تمرینات مقاومتی میتواند تاثیرات مثبتی برمیزان سطوح پلاسمایی FGF6 و MYoD مردان و زنان سالمند داشته باشد که با توجه به ارتباط مستقیم فاکتورهای مذکور با میزان توسعه قدرت، پیشنهاد میگردد مربیان و متخصصین حوزه ورزش در طراحی تمرینات مختلف ورزشی بر ضرورت اجرای تمرینات مقاومتی اهتمام ویژه داشته باشند.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14758_6c805dc050dbe9d7e43e7361c5e06a2e.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 Effects of Strenuous Endurance Training and Salvia Officinalis Supplementation on the Levels of Hippocampal Malondialdehyde and Total Antioxidant Capacity, and Endurance Performance of Male Wistar Rats تاثیر تمرینات استقامتی شدید و مکمل‌یاری عصاره مریم گلی بر میزان مالون دی آلدئید و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام هیپوکمپ و عملکرد استقامتی رت‌های نر ویستار 82 92 14762 10.22049/jahssp.2024.29366.1625 FA وحید نعمتی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران احمد رحمانی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران اکرم کریمی اصل گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران مهدی توکلی زاده اصفهانی گروه فارماکوگنوزی، دانشکده دارو سازی، دانشگاه علوم پزشکی زنجان، زنجان، ایران آقاعلی قاسم نیان گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران Journal Article 2024 01 20 Aim: Intense aerobic activities can increase oxidative stress in the central nervous system, compromising physical performance. Herbal supplements have been studied for their potential to counteract oxidative stress. This study investigated the impact of eight weeks of endurance training and Salvia Officinalis extract supplementation on hippocampal malondialdehyde (MDA) and total antioxidant capacity (TAC) levels and endurance performance in male Wistar rats. Methods: Twenty-eight male Wistar rats, after one week of acclimation, randomly were divided into five groups: control (n=6), exercise (n=5), extract (n=6), saline (n=6), and exercise-extract (n=5). The exercise program consisted of eight weeks of endurance training on a treadmill, with five sessions per week. The animals received a dose of 100 ml/kg bodyweight of Salvia Officinalis extract by oral gavage before each exercise session. Hippocampal MDA and TAC levels were determined via spectrophotometry, while endurance performance was evaluated through an exhaustion test. Statistical analyses were conducted utilizing SPSS version 16 and ANOVA tests at a significance level of 0.05. Results: Compared to the control group, the exercise group displayed elevated hippocampal MDA levels (p<0.001). Moreover, the exercise-extract group had significantly reduced MDA levels compared to the exercise group (p=0.025). No significant differences in hippocampal TAC levels were observed between the exercise and control groups (p>0.05). However, both the TAC levels and endurance performance of the exercise-extract group were considerably enhanced compared to the exercise group (p<0.05). Conclusion: These findings suggest that intense endurance exercise leads to oxidative stress in the hippocampal area. Supplementation with Salvia Officinalis extract seems to effectively mitigate oxidative stress caused by intense exercise, ultimately improving endurance performance. هدف: فعالیتهای شدید هوازی میتواند موجب بروز فشار اکسایشی شده و مشکلاتی را برای دستگاه عصبیمرکزی و نیز عملکرد جسمانی بهوجود آورد. بههمین دلیل، استفاده از مکملهای گیاهی برای مقابله با فشار اکسایشی همواره مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرین استقامتی و مکملدهی عصاره مریمگلی بر میزان مالوندیآلدئید (MDA) و ظرفیت آنتیاکسیدانی تام (TAC) بافت هیپوکمپ و عملکرد استقامتی بود. روش شناسی: در این پژوهش، تعداد 28 سر رت نر با میانگین سنی هشت هفته و وزن 49/4±23/210 گرم پس از یک هفته آشنایی با محیط آزمایشگاه بهطور تصادفی در پنج گروه کنترل (6 سر)، تمرین (5 سر)، عصاره (6 سر)، سالین (6 سر) و تمرین+عصاره (5 سر) قرارگرفتند. برنامۀ تمرینی شامل 8 هفته تمرین استقامتی بر روی نوارگردان (5جلسه در هفته) بود. عصاره مریمگلی، روزانه به میزان ml/kg 100 بهصورت گاواژ، قبل از تمرین تجویز میشد. MDA و TAC هیپوکمپ به روش اسپکتروفتومتری، و عملکرد استقامتی با استفاده از آزمون واماندهساز دویدن روی نوار گردان مورد سنجش قرارگرفت. تجزیه وتحلیل دادهها به وسیلۀ نرم افزار SPSS نسخه 16 و با استفاده از آزمون ANOVA در سطح )05/0P<) انجام شد. یافتهها: میزان MDA هیپوکمپ و عملکرد استقامتی در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل بطور معنیداری بالاتر بود )001/0P<). همچنین، مقادیر MDA در گروه تمرین+عصاره نسبت به گروه تمرین بطور معنیداری پایینتر بود )025/0P<). میزان TAC هیپوکمپ بین دو گروه تمرین و کنترل تفاوت معنیداری نداشت )05/0P>). همچنین، میزان TAC و عملکرد استقامتی در گروه تمرین+عصاره نسبت به گروه تمرین بهطور معنیداری بالاتر بود )05/0P<). نتیجهگیری: تمریناستقامتیشدید موجب بروز فشار اکسایشی در ناحیه هیپوکمپ میشود. به نظر میرسد که عصاره مریم گلی در تعدیل فشار اکسایشی هیپوکمپ حین تمرینات شدید موثر بوده و باعث بهبود عملکرد استقامتی میشود.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14762_0183fb76c32a074c6418d17a3e5479c9.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 The effect of high-intensity interval training and moderate-intensity continuous training on CTRP-3 protein levels of visceral fat in rats fed a high-fat diet تاثیر تمرینات تناوبی با شدت بالا و تداومی با شدت متوسط بر مقادیر پروتئینی CTRP-3 چربی احشایی در رت های تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب 93 105 14768 10.22049/jahssp.2024.29408.1626 FA مرضیه فرامرزی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران 0009-0007-2401-967x کیوان شریف مرادی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران زهرا پزشکی گروه فیزیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران موسی خلفی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران 0000-0001-6465-1281 Journal Article 2024 01 29 Aim: The purpose of the present study is to investigate the effect of high-intensity interval training and moderate-intensity continuous training on CTRP-3 training and visceral improvement in diets fed with a high-fat diet. Methods: Twenty-four male Wistar rats were randomly divided into four groups: standard diet (ND) (6), high-fat diet (HFD) (6), high-fat diet with high-intensity interval training (HFD+HIIT) (6), high-fat diet with moderate intensity continuous training (HFD+MICT) (6). The HIIT and MICT groups participated in sports activities specific to their group for 8 weeks, 5 sessions per week. CTRP-3 protein levels were measured using western blot method. The data were analyzed using ANOVA and Tukey's tests. Results: The findings showed that the high-fat diet led to a significant decrease in visceral fat CTRP-3 compared to the standard diet group (P=0.002). In contrast, both groups of HIIT and MICT training led to a significant increase in visceral fat CTRP-3 compared to the high-fat diet group (P=0.029, P=0.004). However, there was no significant difference between the training groups (P<0.05). Conclusions: High-intensity intermittent and moderate-intensity continuous training can reverse the negative effects induced by a high-fat diet on CTRP-3, which may play an important role in improving insulin resistance through this process. هدف: هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرینات تناوبی با شدت بالا و تداومی با شدت متوسط بر مقادیر پروتئینی CTRP-3 چربی احشایی در رتهای تغذیه ‌شده با رژیم غذایی پرچرب میباشد. روش پژوهش: 24 سر رت نر، نژاد ویستار، به طور تصادفی به چهار گروه رژیم غذایی استاندارد (ND) (6 سر)، رژیم غذایی پرچرب (HFD) (6 سر)، رژیم غذایی پرچرب با تمرین تناوبی با شدت بالا (HFD+HIIT) (6 سر)، رژیم غذایی پرچرب با تمرین تداومی با شدت متوسط (HFD+MICT) (6 سر)، تقسیم شدند. گروه های HIIT و MICT به مدت 8 هفته، 5 جلسه در هفته، به فعالیت ورزشی مختص گروه خود پرداختند. مقادیر پروتئینی CTRP-3 با استفاده از روش وسترن بلات اندازه گیری شد. دادهها با استفاده از ازمونهای ANOVA و توکی تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: یافته ها نشان دادند که رژیم غذایی پرچرب منجر به کاهش معنادار CTRP-3 چربی احشایی نسبت به گروه رژیم غذایی استاندارد شد (002/0=P). در مقابل هردو HIIT و MICT منجر به افزایش معنادار CTRP-3 چربی احشایی نسبت به گروه رژیم غذایی پرچرب شد (029/0=P، 004/0=P). با این وجود، تفاوت معنی داری بین گروه های تمرینی وجود نداشت (05/0<P). نتیجه‌گیری: تمرینات تناوبی با شدت بالا و تداومی با شدت متوسط می توانند اثرات منفی القاء شده با رژیم غذایی پرچرب بر CTRP-3 را معکوس کنند که ممکن است به واسطه همین فرایند نقش مهمی در بهبود مقاومت به انسولین ایفا کنند.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14768_83a41c892137bb8cd5e60ad33dbc83ba.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 The effect of resistance training on the expression of PGC1a, SIRT1 and SREBP1 genes in liver tissue of obese Vistar rats تاثیر تمرین مقاومتی بر بیان ژن‌های PGC1α و SIRT1 و SREBP1 بافت کبدی رت‌های نرویستار چاق 106 117 14769 10.22049/jahssp.2024.29467.1632 FA فرشته چنارانی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. علی یعقوبی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران صادق چراغ بیرجندی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد واحد بجنورد، بجنورد، ایران وحید رضایی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. Journal Article 2024 02 19 Aim: Studies have shown that the consumption of omega-3 and vitamin E can have anti-inflammatory and antioxidant effects, and the use of these supplements is suggested in situations where muscle damage and inflammation occurs following exercise activities. The aim of this study was to determine the effect of short-term consumption of omega-3 and vitamin E supplements on some indices of collagen breakdown (hydroxylysine and serum hydroxyproline) and muscle damage (lactate dehydrogenase, creatine kinase) in untrained young people. Materials and methods: Eight healthy and non-active men (age: 21.33±2.12 years, fat percentage: 19.02±4.46) were selected using statistical methods to determine the sample size. Subjects were randomly divided into two conditions of supplement and placebo. The research design was carried out in a blind way and the subjects did not know about the content of the supplement packages until the end of the research protocol. At the time of taking supplements, they took 3000 mg of omega-3 supplement in three meals daily (1000 mg each) and 400 IU of vitamin E supplement in one meal. Soft gels containing oral paraffin were consumed as a placebo. On the eighth day, for both conditions of the research, the subjects had a bout of intense anaerobic activity, including 8 sets of 12 repetitions of pair jumping on the box and 8 sets of 12 repetitions of landing from the 43 cm box with a one-minute rest between each set. Before supplementing and 24 and 48 hours after performing anaerobic activity, blood samples tests were taken from the subjects. Result: The results showed that the values of lactate dehydrogenase (p=0.033) and hydroxyproline (p=0.046) increased significantly in 48 hours after anaerobic exercise compared to baseline. No significant change was observed in the values of creatine kinase (p=0.083) and hydroxylysine (p=0.088) variables. Conclusion: According to the findings, it seems that the combined consumption of omega-3 and vitamin E could not have a protective role on some indicators related to cell membrane and collagen damage, although more studies are needed for a more accurate conclusion. هدف: مطالعات نشان داده است که مصرف اُمگا-3 و ویتامین E می‌تواند اثرات ضد التهابی و آنتی‌اکسیدانی داشته باشد و در شرایطی که آسیب و التهاب عضلانی متعاقب فعالیت‌های ورزشی رخ می‌دهد، استفاده از این مکمل‌ها پیشنهاد گردیده است. هدف این مطالعه، تعیین اثر مصرف کوتاه‌مدت مکملهای اُمگا-3 و ویتامین E بر برخی شاخص‌های تجزیه کلاژن (هیدروکسی لیزین و هیدروکسی پرولین سرم) و کوفتگی عضلانی (لاکتات دهیدروژناز، کراتین کیناز) افراد جوان بی تمرین بود. روش شناسی: مطالعات نشان داده است که مصرف اُمگا-3 و ویتامین E می‌تواند اثرات ضد التهابی و آنتی‌اکسیدانی داشته باشد و در شرایطی که آسیب و التهاب عضلانی متعاقب فعالیت‌های ورزشی رخ می‌دهد، استفاده از این مکمل‌ها پیشنهاد گردیده است. هدف این مطالعه، تعیین اثر مصرف کوتاه‌مدت مکملهای اُمگا-3 و ویتامین E بر برخی شاخص‌های تجزیه کلاژن (هیدروکسی لیزین و هیدروکسی پرولین سرم) و کوفتگی عضلانی (لاکتات دهیدروژناز، کراتین کیناز) افراد جوان بی تمرین بود. یافتهها: نتایج نشان داد که در نوبت مکمل یاری، مقادیر لاکتات دهیدروژناز (033/0p=) و هیدروکسی پرولین (046/0p=) 48 ساعت پس از فعالیت بی هوازی در مقایسه با مقادیر پایه به‌طور معنی‌داری افزایش یافت. در مقادیر کراتین کیناز (083/0p=) و هیدروکسی لیزین (088/0p=) تغییر معنی‌داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: با توجه به یافته‌ها به نظر می‌رسد که مصرف ترکیبی اُمگا 3 و ویتامین E نتوانست نقش حفاظتی بر برخی شاخص های مربوط به آسیب غشای سلولی و کلاژنی داشته باشد، هرچند برای نتیجه‌گیری دقیق‌تر نیاز به مطالعات بیشتری است.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14769_33c30cbb2f32f241abae778beae564ae.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 Comparison of the effect of high-intensity functional training (HIFT) and traditional resistance training on the inflammatory status of young obese men مقایسه اثر تمرین فانکشنال شدید (HIFT) و مقاومتی سنتی بر وضعیت التهابی مردان چاق جوان 118 127 14772 10.22049/jahssp.2024.29480.1633 FA آیلار بیرار گروه فیزیولوژی ورزشی دانشگاه محقق اردبیلی 0009-0005-6969-8771 رقیه افرونده دانشگاه محقق اردبیلی گروه تربیت بدنی عباس حسینی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تهران Journal Article 2024 02 23 Aim: Obesity is one of the most important health threatening factors in the world, which increases inflammatory indicators in the body. The purpose of this study was to compare the effect of six weeks of intense functional training and traditional resistance training on pro-/anti-inflammatory factors in young obese men. Methods: For this purpose, 30 obese young men were divided to 3 groups of intense functional exercise training (HIFT) (age: 26.30±2.45 years, BMI: 31.09±2.61 kg/m2, 10 people), traditional resistance training (RT) (age: 26.60±2.54 years, BMI: 30.96±1.38 kg/m2, 10 people), control (Con) (age: 90/99±2.99 26 years, BMI: 30.85±1.51 kg/m2, 10 people). The participants of the HIFT and RT groups performed the given exercise for 6 weeks in 3 sessions per week, each session lasting 60 minutes. Before and after 6 weeks of intervention, plasma sampling was done to measure inflammatory indicators. Analysis of covariance and post hoc Bonferroni test were used to compare changes between groups. A significance level of P<0.05 was considered. Results: The results showed that HIFT and RT training decreased significantly the plasma concentration of TNF-α and IL-6 and increased the plasma concentration of IL-10 (P=0.001). Covariance analysis revealed that there was a significant difference between the post-test of the three groups in the concentration of IL-6 (P=0.001, F=29.74) and TNF-α (P=0.001, F=17.43) and it was significantly lower in the training groups than the control group (P<0.05). The results showed that the HIFT and RT training group had significantly higher IL-10 compared to the control group (P<0.05). However, no significant difference was found between the two groups in IL-10 (P<0.05). Conclusions: Improvement of inflammatory indices was observed after performing both types of HIFT and RT exercises, however, none of the exercises was superior to the other. هدف: چاقی از مهمترین عوامل تهدیدکننده‌ی سلامتی در سرتاسر جهان است که موجب افزایش شاخص‌های التهابی در بدن می‌شود. هدف از اجرای تحقیق حاضر بررسی مقایسه اثر شش هفته تمرین فانکشنال شدید و مقاومتی سنتی بر عوامل پیش/ضدالتهابی مردان چاق جوان بود. روش شناسی: بدین منظور 30 نفر از مردان جوان چاق به 3 گروه تمرین ورزشی فانکشنال شدید (HIFT) (سن: 45/2±30/26 سال، BMI: 61/2±09/31 کیلوگرم بر مترمربع، 10 نفر)، تمرین مقاومتی سنتی (RT) (سن: 54/2±60/26 سال، BMI: 38/1±96/30 کیلوگرم بر مترمربع، 10 نفر)، کنترل (Con) (سن: 99/2±90/26 سال، BMI: 51/1±85/30 کیلوگرم بر مترمربع، 10 نفر) تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان گروههای HIFT و RT به مدت 6 هفته، تمرین موردنظر را به‌صورت 3جلسه در هفته، هر جلسه 60 دقیقه انجام دادند. قبل و پس از 6 هفته مداخله نمونه‌برداری پلاسمایی برای سنجش شاخص‌های التهابی انجام گرفت. از آزمون آنالیز کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی برای مقایسه تغییرات بین گروهها استفاده شد. سطح معنیداری P<0.05 در نظر گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد تمرین HIFT و RT غلظت پلاسمایی TNF-α و IL-6 را به‌طور معنی‌داری کاهش و غلظت پلاسمایی IL-10 را افزایش داد (001/0=P). تحلیل کوواریانس مشخص ساخت که بین پس‌آزمون سه گروه در غلظت IL-6 (001/0=P، 74/29=F) و TNF-α (001/0=P، 43/17=F) تفاوت معنی‌داری وجود دارد و در گروه‌های تمرینی به‌طور معنی‌داری کمتر از گروه کنترل است (05/0>P). نتایج نشان داد که گروه تمرین HIFT و RT در مقایسه با گروه کنترل به‌طور معنیداری IL-10 بالاتری داشتهاند (05/0>P). اما بین دو گروه در IL-10 تفاوت معنیداری یافت نگردید (05/0<P). نتیجه‌گیری: بهبود شاخص‌های التهابی پس از انجام هر دو نوع تمرین

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14772_41d3503b931169d085ccfe5e46d4c7ef.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 Aerobic training: an approach to regulate oxidative stress in heart tissue of diabetic rats ورزش هوازی: رویکردی برای تنظیم استرس اکسیداتیو در بافت قلب رت‌های دیابتی 128 140 14776 10.22049/jahssp.2024.29526.1640 FA الهه پیرعلائی گروه فیزیولوژی ورزشی ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران بدرخان رشوان اسماعیل دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2024 03 15 Aim: Diabetes increases the production of free radicals and inflammatory agents in the heart tissue. Training plays a role in improving cardiovascular disease, antioxidant activity, and oxidative stress levels. Therefore, this study aimed to investigate the effect of aerobic training on SOD, GPX, TAC, and MDA in the heart tissue of rats with type 2 diabetes. Methods: 24 male rats (weighing 200±20 gr) and (age eight weeks) were randomly divided into four groups: 1) healthy control, 2) diabetic control, 3) healthy training, and 4) diabetic training. The training protocol was obtained on the treadmill five days per week with the principle of overload in the first week at a speed of 5-10 m/min for 10-15 minutes and in the eighth week at a speed of 18-24 m/min for 60 minutes. The levels of SOD, GPX, TAC, and MDA were measured in heart tissue. One-way ANOVA and Tukey post hoc tests were used at the significance level of P<0.05. Results: The findings showed that eight weeks of diabetes caused a significant decrease in SOD, GPX, and TAC levels and an increase in glucose and MDA levels (P=0.001). Also, in both healthy training groups (P=0.001) and diabetic training groups (P<0.05) compared to diabetes control, a significant increase in SOD, GPX, and TAC levels and a decrease in glucose and MDA levels were observed. Conclusions: Aerobic training can reduce the level of glucose and MDA in the heart tissue of diabetic rats and increase SOD, GPX, and TAC activities. In addition, aerobic training may be considered a useful tool for reducing oxidative stress in diabetes. هدف: دیابت تولید رادیکال‌های آزاد و عوامل التهابی را در بافت قلب افزایش می‌دهد. تمرین در بهبود بیماری‌های قلبی عروقی و فعالیت آنتی‌اکسیدانی و سطح استرس اکسیداتیو نقش دارد. بنابراین، این مطالعه با هدف بررسی تاثیر تمرین هوازی برSOD ،GPX ،TAC و MDA در بافت قلب رت‌های مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد. روش‌شناسی: 24 سر موش صحرایی نر نژاد (وزن 20±200 گرم) و (سن هشت هفته‌) بصورت تصادفی به چهار گروه شامل: 1) کنترل سالم، 2) کنترل دیابتی، 3) تمرین سالم و 4) تمرین دیابتی تقسیم شدند. پروتکل تمرین دویدن روی تردمیل پنج روز در هفته با رعایت اصل اضافه بار در هفته اول با سرعت 10-5 متر در دقیقه به مدت 15-10 دقیقه و در هفته هشتم با سرعت 24-18 متر در دقیقه به مدت 60 دقیقه به دست آمد. سطوحSOD ،GPX ،TAC و MDA در بافت قلب اندازه‌گیری شد. از آزمون‌های آماری واریانس یکراهه و تعقیبی توکی در سطح معنیداری 0.05 P< استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که هشت هفته دیابت باعث کاهش معنی‌داری در سطوح SOD، GPX و TAC و افزایش سطح گلوکز و MDA (001/0=P)‌ گردید. همچنین در هر دو گروه تمرین سالم (001/0=P) و تمرین دیابت (05/0P<) نسبت به کنترل دیابت، به طور معنی‌داری افزایش در سطوح SOD، GPX و TAC و کاهش سطح گلوکز و MDA مشاهده شد. نتیجه‌گیری: تمرین هوازی می‌تواند سطح گلوکز و MDA را در بافت قلب موش‌های دیابتی کاهش و فعالیت‌های SOD، GPX و TAC را افزایش ‌دهد. علاوه بر این، تمرین هوازی ممکن است به عنوان یک ابزار مفید برای کاهش استرس اکسیداتیو در دیابت در نظر گرفته شود.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14776_e13658e1273b579486be23982c60958a.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 11 2 2024 09 22 The effect of 8 weeks of resistance training with Spirulina platensis supplement on gene expression of oxidative parameters in the heart muscle of male rats تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی با مکمل یاری اسپیرولینا پلاتنسیس بر بیان ژن پارامترهای اکسیداتیو در عضله قلبی رت‌های نر 141 153 14787 10.22049/jahssp.2024.29534.1642 FA آتوسا زندوکیلی گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. عبدالصالح زر دانشیار، گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران حمید رضا صادقی پور گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. Journal Article 2024 03 14 Aim: Resistance training and spirulina supplementation change the expression of genes involved in the antioxidant pathway. The purpose of this study was to investigate the effects of resistance training and spirulina supplementation on the gene expression of some oxidative stress parameters in the heart muscle of male rats. Methods: 32 male rats weighing 150±20 grams were divided into four groups, which included control (CO), resistance training (RT), spirulina (SP), and resistance training with spirulina (RTS). Spirulina was orally administered to rats in SP and RTS groups at a dose of 200 mg/kg per day. The resistance training protocol consisted of eight weeks of climbing a 1-meter high ladder. The expression level of the dependent variables (SOD, CAT, GPx, and MDA) of the study was measured using the Real-time PCR method. We used of Two-way ANOVA in SPSS (P<0.05). Results: The level of SOD gene expression decreased significantly in the supplement group (P=0.031), but in the training groups (P=0.974) and the interaction between supplementation and exercise was not significant (P=0.093). The decrease in CAT gene expression was not significant in any of the supplement (P=0.076), exercise (P=0.581) and the interaction of supplement and exercise (P=0.127) groups. The changes in GPx gene expression in the supplement group (P=0.032) decreased significantly, but in the exercise (P=0.326) and exercise and supplement (P=0.104) groups, the decrease in gene expression was not significant. MDA gene expression changes were significantly reduced in the supplement group (P=0.009), while there was no significant decrease in gene expression in the exercise (P=0.416) and supplement plus exercise groups (P=0.051). Conclusions: The results of the study indicate that the consumption of spirulina platensis supplement alone has an effect in reducing oxidative stress in the heart muscle of male rats. هدف: تمرینات مقاومتی و مکمل اسپیرولینا بیان ژن های درگیر در مسیر آنتی اکسیدانی را تغییر می‌دهند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات تمرین مقاومتی و مکمل اسپیرولینا بر بیان ژن پارامترهای استرس اکسیداتیو در عضله قلبی رت‌های نر بود. روش شناسی: در این تحقیق کاربردی 32 سر رت نر با وزن 20±150 گرم به چهار گروه کنترل، تمرین مقاومتی، اسپیرولینا و تمرین مقاومتی به همراه اسپیرولینا تقسیم شدند. اسپیرولینا به صورت خوراکی به رت‌ها در گروه‌های اسپیرولینا و تمرین مقاومتی به همراه اسپیرولینا با دوز 200 میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن در روز به مدت هشت هفته تجویز شد. پروتکل تمرین مقاومتی شامل هشت هفته بالا رفتن از نردبان به ارتفاع یک متر بود. میزان بیان متغیرهای وابسته سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، کاتالاز (CAT)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و مالون دی آلدئید (MDA) مطالعه با استفاده از روش Real-time PCR اندازه‌‌‌گیری گردید. از آزمون تحلیل واریانس دوراهه برای تجزیه و تحلیل داده‌ها در سطح معنی داری (05/0P<) استفاده شد. یافته‌ها: میزان بیان ژن SOD در گروه مکمل (031/0=P) کاهش معناداری یافت اما در گروه‌های تمرین (974/0=P) و تعامل مکمل و تمرین معنادار نبود (093/0=P). میزان کاهش بیان ژن CAT در هیچکدام از گروه‌های مکمل (076/0=P)، تمرین (581/0=P) و تعامل مکمل و تمرین (127/0=P) معنادار نبود. تغییرات در میزان بیان ژن GPx در گروه مکمل (032/0=P) کاهش معناداری پیدا کرد اما در گروه‌های تمرین (326/0=P) و تمرین و مکمل (104/0=P) میزان کاهش بیان ژن معنادار نبود. تغییرات بیان ژن MDA در گروه‌ مکمل (009/0=P) کاهش معناداری یافت درحالیکه در گروه‌های تمرین (416/0=P) و مکمل به همراه تمرین کاهش بیان ژن معنادار نبود (051/0=P). نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاکی از آن است که مصرف مکمل اسپیرولینا پلاتنسیس به تنهایی در کاهش استرس اکسیداتیو در عضله قلبی رت‌های نر تاثیر دارد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14787_05a04764ddfdbba1a779e1cf9942283b.pdf