دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 Comparison of the effect of eight weeks of combined whole body vibration - aerobic training with two different intensities on muscle strength and balance in older men: a randomized clinical trial, a blind مقایسه اثر شدت تمرینات ویبریشن کل بدن و هوازی با دو شدت مختلف بر قدرت عضلانی و تعادل مردان سالمند: یک کارآزمایی بالینی تصادفی، یک سوکور 1 11 14238 10.22049/jahssp.2021.27086.1342 FA مهدی پویافر دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران رویا عسکری استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران علی مالکی استادیار گروه مهندسی پزشکی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران Journal Article 2021 01 15 Aim: Aging is a process that occurs over time and leads to negative structural and functional changes in the body, systems, parts and tissues of the body. Whole body vibration (WBV) exercises appear to be an effective alternative to improving physical function in the elderly. The aim of this study was to compare the effect of eight weeks of whole body vibration exercises and rope skipping training with both high and low intensities on muscle strength and balance in elderly men.Methods: 36 elderly men (mean age 65.83 ± 2.16 years; height 169.26 ±2.9 cm; mass 77.04 ± 2.62 kg; body mass index 26.86±0.69 kg.m2) were selected by purposive and available sampling method and matched based on the weight values of the samples and randomly divided into three groups of high intensity (N=12), low intensity (N =12), and control (N =10). Vibration exercises were performed in the high intensity group with a frequency of 40 Hz and in the low intensity group with a frequency of 25 Hz, with a range of 3 mm in both groups. Exposure was intermittent (1 min WBV: 35-40 min rest) for 30 min, three times per week for 8 weeks. In rope training, intensity was applied according to the Borg scale at levels 14 and 13 with 30-35 jumps per minute for both groups. Hand grip strength tests, 30-Second Chair Stand test and Up-and-Go test respectively to evaluate the indicators of muscle strength in the upper and lower limbs and dynamic balance it was performed in the pre-test and at the end of eight weeks. Muscle strength indices in the upper and lower limbs and dynamic balance were assessed at the pre-test and at the end of eight weeks. Statistical analysis of variance with repeated measures was used to analyze the data. Significance level was considered (α=0.05). Results: The muscle strength indices in the upper and lower limbs and dynamic balance in the high intensity and low intensity training groups showed a significant improvement compared to the control group (p≤0.05). There was no significant difference between the two training groups in any of the variables (p>0.05).Conclusion: It seems that both the intensity of the combined vibration and aerobic program have improved the muscle strength indices in the upper and lower limbs and the dynamic balance of older men. According to the mean and improved (but not significant) indicators of this study in the high intensity group, the choice of high intensity (frequency 40 Hz) will have more beneficial effects than low intensity (frequency 25 Hz). هدف: سالمندی فرآیندی است که با گذشت زمان اتفاق می‌افتد و منجر به تغییرات منفی ساختاری و عملکردی در بدن، سیستم‌ها، بخش‌ها و بافتهای مختلف بدن می‌شود. تمرینات ویبریشن کل بدن (WBV) به‌عنوان یک جایگزین کارآمد برای بهبود عملکرد جسمانی در سالمندان به نظر میرسد. هدف از انجام این پژوهش مقایسه تأثیر یک دوره تمرینات ویبریشن کل بدن و هوازی با دو شدت بالا و پایین بر قدرت عضلانی و تعادلعضلات مردان سالمند بود. روش شناسی: 36 مرد سالمند (با میانگین سنی 16/2±83/65 سال؛ قد 9/2±26/169 سانتیمتر؛ وزن 62/2±04/77 کیلوگرم؛ شاخص توده بدن 69/0±86/26کیلوگرم بر مترمربع) به روش نمونه‌گیری هدفمند و در دسترس انتخاب و بر اساس مقادیر وزن آزمونیها همسان‌سازی شدند و به‌طور تصادفی به سه گروه: شدت زیاد (12=N)، شدت کم (12=N) و کنترل (10=N) تقسیم‌ شدند. تمرینات ویبریشن در دو گروه شدت بالا و پایین به ترتیب با فرکانس 40 و 25 هرتز و دامنه 3 میلیمتر بود و به‌صورت متناوب (یک دقیقه WBV: 35-30 استراحت بین ستها) به مدت 30 دقیقه، سه جلسه در هفته و به مدت هشت هفته با وضعیت‌های مشخص روی پلت فرم دستگاه اعمال شد. در تمرین طناب زنی شدت بر اساس مقیاس بورگ در سطح 14و 13 با 35-30 پرش در دقیقه برای هر دو گروه اعمال شد. آزمونهای قدرت ایزومتریک دست، بلند شدن و نشستن روی صندلی و آزمون بلند شدن و رفتن به ترتیب جهت ارزیابی شاخصهای قدرت عضلانی در اندام فوقانی و تحتانی و تعادل پویا در پیش‌آزمون و پایان هشت هفته انجام شد. از روش آماری آنالیز واریانس با اندازه‌گیری مکرر برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها استفاده شد. سطح معناداری (05/0= α) در نظر گرفته شد.یافتهها: شاخصهای قدرت عضلانی در اندام فوقانی و تحتانی و تعادل پویا در گروههای تمرینی با شدت بالا و پایین در مقایسه با گروه کنترل بهبود معناداری نشان داد (05/0p <)؛ اما بین دو گروه تمرینی در هیچ‌کدام از شاخص‌های موردنظر تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0p>).نتیجه گیری: به نظر می‌رسد هر دو شدت برنامه ترکیبی ویبریشن و هوازی سبب بهبود شاخصهای قدرت عضلانی در اندام فوقانی و تحتانی و تعادل پویای مردان سالمند شده است. با توجه به میانگین و شاخص‌های بهبودیافته (اما غیر معنادار) این تحقیق در گروه با شدت بالا، انتخاب شدت بالا (فرکانس 40 هرتز) نسبت به ‌شدت پایین (فرکانس 25 هرتز) اثرات مفید بیشتری به همراه خواهد داشت.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14238_7f9d40b542672d2c92fa58d81ffceebb.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 Investigation Effect of Exercise and Physical Activity on Cardiac Troponins: A Systematic Review بررسی تاثیر فعالیت بدنی بر تروپونین‌های قلبی: یک مرور سیستماتیک 12 20 14239 10.22049/jahssp.2021.27158.1346 FA مهران قهرمانی استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران. پیمان کیخسرو دولتیاری دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران. محمد روزبهانی متخصص قلب و عروق، فلوشیپ اینترونشنال کاردیولوژی، استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، مرکز تحقیقات قلب و عروق، Journal Article 2021 02 26 Aim: Acute myocardial infarction is one of the most common heart diseases. Troponin I and troponin T are biomarkers for the diagnosis of cardiac cell necrosis in patients with acute coronary syndrome.In addition to myocardial infarction, exercise and strenuous physical activity can cause acute increases in troponin I and troponin T. The purpose of this study was to provide a systematic review of studies on the effects of physical activity and exercise on cardiac troponins. Methods: Search for studies on troponin I and troponin T in exercise and physical activity in the reputable databases Springer, Hindawi, PubMed, Google Scholar, Scopus, SID and ISC using the keyword Exercise induced troponin, Exercise-induced cardiac injury, Troponin release, Exercise and troponin, and Myocardial infarction and troponin were performed. Results: In a review of marathon studies showing 11 studies were reviewed, the number of athletes was 881, in 593 (67%), increase in troponin was observed, In the endurance Running competitions with the mentioned conditions, 4 articles were reviewed, The number of athletes was 118, with a 65% increase in troponin. In 5 studies related to the effect of walking on troponin, 194 athletes were studied, which in 8% of cases showed increase in troponin. In a review of three studies in the Ironman Triathlon, 58 athletes were studied, with a 69% increase in troponin. Also, in 5 studies on the effect of cycling exercise on troponin, 94 athletes were studied, As a result, increase in troponin was seen in 27% of athletes. Conclusion: Troponin I and troponin T in prolonged or strenuous exercise should be monitored carefully. The more intense and time the exercise, The increase in troponin is also greater. In such cases, there is a risk of Myocardial infarction. Knowing the difference between the approximate time of increase and decrease of troponin after myocardial infarction and exercise can be helpful in diagnosing whether the increase in troponin is pathological or physiological. هدف: انفارکتوس حاد میوکارد از شایعترین بیماریهای قلبی است، تروپونین I و تروپونین T نشانگرهای زیستی برای تشخیص نکروز سلولهای قلبی در بیماران مبتلا به سندرم کرونری حاد هستند. علاوه بر سکته قلبی، ورزش و فعالیت بدنی شدید میتواند باعث افزایش حاد تروپونین I و تروپونین T شود. هدف از پژوهش حاضر، مروری سیستماتیک بر روی مطالعات انجام شده جهت بررسی اثر فعالیتهای بدنی و ورزش بر تروپونینهای قلبی میباشد. روش شناسی: مطالعات مربوط به پاسخ تروپونین I و تروپونین T به ورزش و فعالیتهای بدنی در مقالات منتشر شده را در Springer, Hindawi,PubMed,Google Scholar, Scopus, ,SID وISC با استفاده از کلید واژههای Exercise induced troponin, Exercise-induced cardiac injury, Troponin release, Exercise and troponin و Myocardial infarction and troponin جستجو کردیم. یافتهها: در مطالعات مربوط به مسابقات ماراتن، 11 مطالعه بررسی شد، تعداد آزمودنیها 881 نفر بودند، در 67 درصد افراد ، افزایش تروپونین مشاهده شده است، در مسابقات دو استقامتی 4 مقاله بررسی شد، تعداد ورزشکاران 118 نفر بودند، که در 65 درصد افراد افزایش تروپونین دیده شده است. در 5 مطالعه در ارتباط با تاثیر پیاده روی بر تروپونین، 194 ورزشکار تحت مطالعه قرار گرفتهاند که در 8 درصد موارد افزایش تروپونین مشاهده شده است. در بررسی 3 مطالعه در ورزش سه گانه مردان هم، 58 نفر تحت مطالعه قرار گرفتند که در 69 درصد موارد افزایش تروپونین رخ داده است. همچنین در 5 مطالعهی تاثیر ورزش دوچرخه سواری بر تروپونین، 94 نفر تحت مطالعه قرار گرفتند که در 27 درصد از ورزشکاران افزایش تروپونین دیده شده است. نتیجه گیری: تروپونین I و تروپونین T در ورزش طولانی مدت یا شدید بایستی به دقت بررسی شود، هر چه شدت و زمان ورزش بیشتر باشد، افزایش تروپونین نیز بیشتر است. در چنین مواقعی احتمال خطر سکته قلبی وجود دارد. آگاهی از تفاوت زمان تقریبی افزایش و کاهش تروپونین بعد از سکته قلبی و ورزش میتواند در تشخیص پاتولوژیک یا فیزیولوژیک بودن افزایش تروپونین کمک کننده باشد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14239_e2ccc5ea602fa53be9fa4d4a303304a9.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 Effect of exercise with different intensities on the selected index of apoptosis in the liver tissue of male Wistar rats تاثیر تمرین با شدت های مختلف بر شاخص منتخب آپوپتوزی در بافت کبد رت های نر نژاد ویستار 21 27 14240 10.22049/jahssp.2021.27120.1344 FA سودابه قنبری گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور کرج ،البرز،ایران علی اصغر رواسی استاد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. محمد شریعت زاده جنیدی استادیار فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران 0000-0002-8492-2875 Journal Article 2021 02 06 Aim: The liver is one of the vital organs of the body that plays a very important role in metabolism, detoxification of drug, excretion of harmful substances from the body, and liver failure is considered as one of the serious risks to human health. Apoptosis is one of those noticeable feature of liver disease. Liver disease increasing affected by the balance between apoptotic and anti-apoptotic abilities. The aim of the present study was to investigate the changes in the selected index of apoptosis the liver tissue of male Wistar rats resulting from three exercise training protocols. Methods: In This experimental study, Thirty-two rats )8 weeks) were divided into four groups of eight: control, Moderate Intensity Training (MIT), High Intensity training (HIT), High intensity interval training (HIIT). The training lasted eight weeks, five sessions per week. 24 hours after the last training session, liver ventricular tissue samples were extracted and stored at -80 ° C until the experiment. One-way ANOVA test was used to test the research hypotheses and Tukey post-hoc test was used for group comparison. Results: The results showed that compared to the control group, P21 gene expression was significantly reduced in all three groups of MIT, HIT and HIIT ( P≤0/001) So that it has decreased by 0.0018 units, 0.0017 units and 0.001 units, respectively, compared to the control group. Conclusions: The results showed that the sports protocols of the current study have the same effects on reducing the expression of P21 gene in liver tissue. Therefore, it can be considered as a preventive mechanism to prevent or reduce liver apoptosis. هدف: کبد یکی از اندامهای حیاتی بدن است که نقش بسیار مهمی در متابولیسم مواد، سم زدایی داروها و دفع مواد مضر از بدن دارد و نارساییهای کبدی به عنوان یکی از خطرات جدی سلامتی بشر محسوب میشوند. آپوپتوز یکی از ویژگیهای برجسته بیماریهای کبد است. پیشرفت بیماری کبد تحت تاثیر تعادل بین تواناییهای آپوپتوزی و ضد آپوپتوزی قرار دارد. هدف پژوهش کنونی، بررسی تغییرات شاخص منتخب آپوپتوز در بافت کبد رتهای نر ویستار ناشی از انجام سه پروتکل تمرین ورزشی بود. روش شناسی: در این مطالعه تجربی، 32 سر رت (8 هفتهای) به طور تصادفی به چهار گروه هشت تایی کنترل، تمرین هوازی با شدت متوسط، هوازی پرشدت و تمرین هوازی تناوبی پرشدت تقسیم شدند. مدت تمرینات هشت هفته، پنج جلسه در هفته بود. 24 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین، نمونههای بافت بطن کبد استخراج شد و در دمای 80- درجه سانتی گراد تا زمان آزمایش نگهداری شد. برای آزمون فرضیههای پژوهش از آزمون ANOVA یک طرفه و برای مقایسه بین گروهی از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که نسبت به گروه کنترل، بیان ژن 21P در هر سه گروه تمرین هوازی با شدت متوسط، هوازی پرشدت و تمرین هوازی تناوبی پرشدت به طور معنیداری کاهش یافته است (001/0P≤)، به طوری به ترتیب به میزان 0018/0 واحد، 0017/0 واحد و 001/0 واحد نسبت به گروه کنترل کاهش داشته است. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد پروتکلهای ورزشی پژوهش کنونی اثرات یکسانی برکاهش بیان ژن 21P در بافت کبد دارند. بنابراین، میتواند به عنوان یک سازوکار پیشگیرانه جهت جلوگیری و یا کاهش آپوپتوز بافت کبدی مورد توجه قرار گیرد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14240_5eece3d920d0523b4419e50221f8cc54.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 Effect of Six Weeks of Aerobic Training on Meteorin Like Factor Response and Insulin Resistance Index in Overweight and Obese Young Women اثر شش هفته تمرینات هوازی بر پاسخ فاکتور شبه متئورین و شاخص مقاومت به انسولین در زنان جوان دارای اضافه‌وزن و چاق 28 35 14135 10.22049/jahssp.2020.26893.1325 FA نسرین دژکام دانشجوی دکتری تخصصی فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران نجمه رضائیان گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه آزاد واحد بجنورد، بجنورد ایران Journal Article 2020 07 27 Aim: Meteorin-like factor (mtrnl) is the Novel myokine involved in browning of white adipose tissue and improving insulin sensitivity. The purpose of this study was to investigate effect of six week of aerobic training on levels of mtrnl, insulin, fasting glucose and insulin resistance index in overweight and obese women. Methods Twenty young overweight and obese women (mean age 31.2 4.8 years, Body Mass Index 29.89 3.05 Kg/m2) were randomly divided in to two groups of experimental and control, according to anthropometric indices. Subjects in experimental groups participated in six weeks of aerobic running training at intensity of 50-70 percentage of heart rate reserve, 30-55 min per session and 5 times per week. Blood samples were taken to assess blood factors in pre-test (after 12 hours of fasting) and post-test (48 hours after the last training session). Statistical analysis was done by analysis of covariance (ANCOVA), paired t-test and Pearson correlation and P value < 0.05 was considered significant. Results: Six weeks of aerobic exercise training resulted in significant increases in mtrnl levels (P=0.018) and significant decreases in insulin levels (P=0.023) and insulin resistance index (P=0.017). Moreover, changes in levels of mtrnl (P=0.048) and insulin (P=0.049), and insulin resistance index (P=0.047) were significantly difference between groups of aerobic training and control. Conclusion: Six weeks of aerobic training probably improves insulin resistance by increasing mtrnl levels in young overweight and obese women. هدف: فاکتور شبه متئورین (mtrnl)، میوکاین نو ظهور درگیر در روند قهوهای شدن بافت چربی سفید است که در بهبود حساسیت به انسولین نیز نقش دارد. هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر شش هفته تمرین هوازی بر سطح mtrnl، انسولین، گلوکز ناشتا و شاخص مقاومت به انسولین در زنان دارای اضافه‌وزن و چاق بود. روش شناسی: 20 زن جوان داری اضافه‌وزن و چاق (میانگین سنی 8/4 2/31 سال، شاخص توده بدنی 05/3 89/29 کیلوگرم بر مترمربع) بهطورتصادفی ساده و با توجه به شاخصهای ترکیب بدنی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. آزمودنیها در گروه تجربی در شش هفته تمرینات هوازی دویدن با شدت 75-50 درصد ضربان قلب ذخیره، 55-30 دقیقه در هر جلسه و پنج جلسه در هفته شرکت نمودند. خونگیری جهت بررسی شاخصهای خونی در مرحله پیش آزمون (پس از 12 ساعت ناشتایی) و پس آزمون (48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی) انجام شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس، آزمون تی همبسته و آزمون همبستگی پیرسون در سطح معنیداری 05/0>P انجام شد. یافتهها: اجرای شش هفته تمرین هوازی منجر به افزایش معناداری سطوح mtrnl (018/0P=) و کاهش معنیدار سطوح انسولین (023/0P=) و شاخص مقاومت به انسولین (017/0P=) گردید. علاوه بر این، تغییرات سطوح mtrnl (048/0P=)، انسولین (049/0P=) و شاخص مقاومت به انسولین (047/0P=) بین گروه تمرین هوازی و کنترل تفاوتی معنی‌دار داشت. نتیجه گیری: اجرای شش هفته تمرین هوازی در زنان جوان دارای اضافه‌وزن و چاق احتمالا بهواسطه افزایش سطوح mtrnl منجربه بهبود مقاومت به انسولین می‌گردد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14135_342ca3b228db2a2f5ed61f5d0fdd32dd.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 Short-term effect of Quercetin supplementation on inflammatory and oxidative stress indices of active individuals after intense exercise اثر کوتاه مدت مکمل کوئرستین برشاخص های التهابی و استرس اکسیداتیو افراد فعال پس از فعالیت ورزشی شدید 36 43 14236 10.22049/jahssp.2021.27237.1351 FA صفا جباری کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران مهدی کارگرفرد استاد فیزولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. Journal Article 2021 04 29 Aim: Quercetin is one of the important bioflavonoids present in more than twenty plants material and which is known as an anti-inflammatory supplement. For this reason, quercetin is considered by athletes as a natural supplement. The aim of this study was to evaluate the short-term effect of quercetin supplementation on inflammatory and oxidative stress indices in active individuals. Methods: In a semi-experimental study, 25 female active students aged 18-24 years voluntarily were selected and then randomly divided into two groups: active subjects receiving quercetin supplementation (AQ) and active subjects receiving placebo (AP). The AQ group received 500 mg of quercetin supplementation and the AP group received 500 mg of placebo 1.5 hours before the test. Both groups performed strenuous exercise according to the Bruce protocol before and after taking Quercetin supplementation. The levels of Interleukin8 (IL-8) and 8-Isoprostane (8-IsoP) indices were measured before and at the end of intervention. Data were analyzed using dependent t-test and analysis of covariance with pretest control at a level less than 0.05. Results: After the intervention, although the levels of IL-8 and 8-IsoP decreased in the post-test compared to the pretest in the AQ group, but this decrease was only significant in the level of IL-8(p <0.05).The resultsalso showed a significant decrease in IL-8 and 8-IsoP levels of AQ group compared to AP group in post-test(p <0.05). Conclusion: The results of this study showed that quercetin supplementation is effective in reducing inflammation and oxidative stress after strenuous exercise. هدف : کوئرستین یکی از فلاونوئیدهای(Flavonoids) مهم موجود در بیش از بیست ماده گیاهی است که به عنوان مکمل ضدالتهابی شناخته شده است. به همین دلیل نیز، کوئرستین به عنوان یک مکمل طبیعی مورد توجه ورزشکاران قرار گرفته است. هدف از پژوهش حاضر ارزیابی اثر کوتاه مدت دریافت مکمل کوئرستین بر شاخصهای التهابی و استرس اکسیداتیو افراد فعال است. روش شناسی: در یک مطالعه نیمه تجربی، تعداد 25 دانشجوی دختر فعال با دامنهی سنی 24- 18 سال بطور داوطلبانه انتخاب و سپس بصورت تصادفی در دو گروه افراد فعال همراه با دریافت مکمل کوئرستین(AQ) و گروه افراد فعال با دریافت دارونما(AP) قرار گرفتند. گروه AQ، 500 میلیگرم مکمل کوئرستین و گروه AP، 500 میلیگرم دارونما، 5/1 ساعت قبل از آزمون دریافت نمودند. هر دوگروه فعالیت ورزشی شدید را براساس پروتکل بروس قبل و بعد از مصرف مکمل کوئرستین اجرا کردند. سطوح شاخصهای التهابی اینترلوکین8(IL-8) و استرس اکسیداتیو 8ایزوپرستان(8-IsoP) قبل و در پایان مداخله اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از آزمونهای آماری tوابسته و آنالیزکوواریانس با کنترل پیشآزمون در سطح کمتر از 05/0 تجزیه و تحلیل شد. یافتهها: پس از مداخله، اگر چه سطوح IL-8 و 8-IsoP در گروه AQ در پسآزمون نسبت به پیشآزمون کاهش داشت، اما این کاهش تنها در میزان IL-8 معنیدار بود(05/0 >p). نتایج نیز کاهش معنیداری در سطوح IL-8 و 8-IsoP گروه AQ در مقایسه با گروه AP در پس آزمون نشان داد(05/0 >p). نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که مکمل کوئرستین در کاهش التهاب و استرس اکسیداتیو پس از فعالیت ورزشی شدید موثر است.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14236_6a588980b746f51f4363000a82150a6a.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 Effect of HIIT and curcumin consumption on serum troponin I and creatine kinase levels in isopretrenol-treated male mice تاثیر تمرین تناوبی شدید و مصرف کورکومین بر سطوح تروپونین I و کراتین کیناز سرمی موشهای نر تیمار شده با ایزوپرترنول 44 53 14244 10.22049/jahssp.2021.27276.1358 FA امیر داداش زاده دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه تربیت بدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. رقیه پوزش جدیدی استادیار ، گروه تربیت بدنی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران. Journal Article 2021 05 25 Aim: Regular physical activity can be effective in preventing and rehabilitating cardiovascular disease. The aim of this study was to determine the effect of aerobic training and curcumin consumption on serum troponin I and creatine kinase levels in male rats treated with isopretrenol. Methods: 40 male rats were randomized in four groups including: control, HIIT, curcumin, HIIT+curcumin. HIIT were conducted for 8 weeks (5 d/w, 60 min/session (with 4 min running at 85-90% of Vo2max and 2 min recovery at 50-60% of Vo2max intervals) and curcumin 15 mg/bw.day, were consumed orally for entire the study period. Results: Only curcumin and Concomitant interventions significantly reduced serum cTnI levels (P=0.04, P=0.001) and exercise alone had no effect (P=0.44). Also, only the effect of curcumin and Concomitant (curcumin and HIIT) caused a significant decrease in CK-MB levels (P=0.002, P=0.008). However, HIIT alone had no significant effect on serum CK-MB levels (P=0.27). Conclusion: According to research, HIIT increases the markers of heart damage (troponin I and creatine kinase) and curcumin is able to reduce the markers of heart damage to some extent, However, more researches remains to be done because of the study limitations and lack of similar evidence in myocardial infarction populations. هدف: فعالیت بدنی منظم می‌تواند در پیشگیری و بازتوانی بیماریهای قلبی- عروقی مؤثر واقع شود. با این حال، اثر ترکیبی تمرین تناوبی شدید و مصرف مکمل کورکومین بر فاکتورهای آسیب قلبی درک نشده است؛ هدف از این تحقیق تعیین تاثیر تمرین تناوبی شدید و مصرف کورکومین بر سطوح تروپونین I و کراتین کیناز سرمی موش‌های نر تیمار شده با ایزوپرترنول بود. روش‌ شناسی: تعداد 40 سر موش صحرائی نر با تزریق درون صفاقی ایزوپرترنول(با دوز 100 میلی‌گرم بر هر کیلوگرم وزن بدن در دو روز متوالی) دچار انفاکتوس میوکارد شدند و به طور تصادفی در چهار گروه تمرین، مکمل کورکومین، توام (تمرین و مکمل کورکومین) و کنترل قرار گرفتند. در گروه تمرین، برنامه تمرینی با تناوب 4 دقیقه دویدن و سپس 2 دقیقه ریکاوری فعال به ترتیب با شدت 90-85 و 60 – 50 درصد VO2maxبود؛ که 60 دقیقه در یک روز؛ 5 بار در هفته به مدت هشت هفته انجام شد. در گروه مکمل، کورکومین روزانه 15 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت گاواژ خوراکی استفاده شد. سطوح CK-MBوcTnI سرمی به روش الایزا اندازه‌گیری شدند. برای تجزیه‌وتحلیل داده‎ها از آزمون آماری آنوای یک‌طرفه استفاده شد. یافته‌ها: فقط مداخلات کورکومین و توام موجب کاهش معنی‌داری در سطوح cTnI سرمی شد (04/0P= و 001/0P=) تمرین به تنهایی تاثیری نداشت (44/0P=). همچنین، فقط تاثیر کورکومین و توام (کورکومین و تمرین تناوبی شدید) موجب کاهش معنی‌دار سطوح CK-MB شدند(002/0P= و 008/0P=). با این وجود، تمرین تناوبی شدید به تنهایی تاثیری معنی‌داری بر سطوح سرمی CK-MB نداشت (27/0P=). نتیجه‌گیری: بنابر نتایج تحقیق تمرین تناوبی شدید احتمالا باعث افزایش نشانگرهای آسیب قلبی (تروپونین I و کراتین کیناز) می‌شود و کورکومین قادر است تاحدودی نشانگرهای آسیب قلبی را کاهش دهد، اما به دلیل محدودیت‌ها و کمبود شواهد در جمعیت سکته قلبی، هنوز به بررسی‌های بیشتری نیاز است.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14244_a50f3f87482735097e814b511f5b9709.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 Acute effect of two types of maximum and hypertrophic resistance activity on serum immunoglobulins (IgM, IgA, IgG) in healthy young girls تاثیر حاد دو نوع فعالیت مقاومتی بیشینه و هایپرتروفیک بر ایمونوگلوبولین‌های سرم (IgM, IgA, IgG) در دختران جوان سالم 54 60 14248 10.22049/jahssp.2021.27274.1357 FA مریم عبداللهی کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش.دانشکده علوم ورزشی دانشگاه بیرجند. بیرجند. ایران. محمد اسماعیل افضل پور استاد فیزیولوژی ورزشی. دانشکده علوم ورزشی. دانشگاه بیرجند. بیرجند. ایران. 0000-0001-6468-8498 محمود زردست دانشیار پاتولوژی تشریحی و بالینی ، دانشگاه علوم پزشکی بیرجند ، بیرجند. ایران. Journal Article 2021 05 24 Aim: Different components of resistance activity, including volume and intensity of activity, have different effects on the immune system. Therefore, the present study aimed to investigate the effects of two types of maximum and hypertrophic resistance activity on serum immunoglobulins (IgM, IgA, IgG). Methods: Thirty female students in the age range of 20-25 years, normal body mass index between 19-25 kg/m2 , and without specific diseases such as diabetes, hypertension etc were selected voluntarily. These subjects were divided into 3 groups including maximum resistance group (n = 10), hypertrophic resistance group (n = 10) and control group (n = 10). Maximal resistance group performed acute exercise protocol at 100% one repetition maximum (1RM), 15 sets, 1 repetition and hypertrophic resistance group exercised at 80% 1RM, 5 sets, 10 repititions. To measure serum immunoglobulins, blood samples were collected before and immediately after the exercise session. For statistical analysis, one-variable covariance analysis and ANOVA test were used and the significance level was considered as P Results: Serum levels of IgM, IgG and IgA in the maximum (PIgM=0.08, PIgG=0.73, PIgA = 0.75 respectively) and hypertrophic (PIgM=0.52, PIgG=0.93, PIgA=0.13 respectively) groups had no significant differnces compere to the control group. Indeed there were no significant differences between the mean changes of IgG and IgA levels before and after the intervention (PIgA = 0.09 and PIgG= 0.98); while the mean changes of IgM decreased significantly after exercise (P = 0.04); so the reduction after acute maximum resistance exercise was significantly higher than hypertrophic one. Conclusions: Acute resistance exercise does not cause significant changes in the IgA and IgG regardless of its maximum or hypertrophic nature; but the maximum one have reduction effect on the IgM. هدف: مولفههای مختلف فعالیت مقاومتی از جمله حجم و شدت فعالیت، تاثیرات متفاوتی بر سیستم ایمنی دارند؛ از این رو در تحقیق حاضر تاثیر دو نوع فعالیت مقاومتی بیشینه و هایپرتروفیک بر میزان ایمونوگلوبولینهای سرم (IgM, IgA, IgG) مورد بررسی قرار گرفت. روش شناسی: 30 دانشجوی دختر در دامنه سنی 25-20 سال، دارای شاخص توده بدنی بین 19 تا 25 و فاقد بیماریهای خاص نظیر دیابت، پر فشار خونی و ...؛ به صورت داوطلبانه در مطالعه شرکت کردند. این افراد به طور تصادفی در سه گروه شامل گروه فعالیت مقاومتی بیشینه (10=n)، گروه فعالیت هایپرتروفیک (10=n) و گروه کنترل (10=n) قرار گرفتند. آزمودنیهای گروه فعالیت مقاومتی بیشینه با 100 درصد یک تکرار بیشینه (1RM)، 15 ست با یک تکرار و گروه فعالیت مقاومتی هایپرتروفیک با 80 درصد 1RM، 5 ست با 10 تکرار یک جلسه فعالیت مقاومتی را اجرا کردند. برای اندازهگیری ایمونوگلوبولینهای سرم، نمونه خونی آزمودنیها قبل و بلافاصله پس از جلسه تمرینی جمعآوری شد. برای استخراج نتایج از آزمونهای آماری تحلیل کوواریانس تک متغیری و آزمون آنالیز واریانس استفاده شد و سطح معنیداری 05/0> P منظور گردید. یافته‌ها: میزان IgM و IgG و IgAسرم در گروههای فعالیت مقاومتی بیشینه (به ترتیب با 08/0=p IgM ، 73/0=p IgGو 75/0=p IgA ) و گروه فعالیت مقاومتی هایپرتروفیک ( به ترتیب با 52/0=p IgM و 93/0=p IgG و 13/0=p IgA) در مقایسه با گروه کنترل تغییر معناداری نداشت. به علاوه، بین میزان اختلاف میانگین ایمونوگلوبولین IgA و IgG سرم قبل و بعد از فعالیت در گروههای شرکت کننده تفاوت معنیداری وجود نداشت (09/0=p IgA و 98/0=p IgG)؛ اما بین میزان اختلاف میانگین ایمونوگلوبولین IgM سرم قبل و بعد از فعالیت در گروههای تحقیق کاهش معنیداری دیده شد (04/0=P)؛ به گونهای که این کاهش در گروه فعالیت مقاومتی حاد بیشینه نسبت به گروه فعالیت مقاومتی حاد هایپرتروفیک، بیشتر بود. نتیجه‌گیری: فعالیت حاد مقاومتی، صرف نظر از بیشینه بودن یا هایپرتروفیک بودن آن، تغییر قابل ملاحظهای در ایمونوگلوبولینهای IgG و IgAسرم ایجاد نمیکند؛ ولی نوع بیشینه آن اثر کاهشی بر IgM دارد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14248_eb903a1cea5a4ee635479dd6f7e1164b.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 An Investigation of Physical Fitness, Body Composition characteristics of Iranian National Adult indoor hockey Players بررسی ویژگی‌های آمادگی‎ جسمانی و ترکیب ‏بدنی بازیکنان بزرگسال تیم ملی هاکی‏ داخل ‏سالن ایران 61 69 14263 10.22049/jahssp.2020.26974.1334 FA علی بختیاری دکترای فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران، تهران، ایران عباسعلی گائینی استاد گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. رجب نورانی کارشناسی ارشدگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران. مهدی ملازاده دانشجوی دکترای روانشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2020 09 29 Aim: The purpose of this study was to profiled the body composition, anthropometric and physical fitness qualities of Iranian National Adult indoor hockey players, and quantified relationships between these characteristics. Methods The sample of this study was 25 national adult indoor hockey players (Age: 23.54±3.485). Body composition factors: (weight, BMI, WHR, body fat percentage, muscle mass) and Anthropometric indexes: weight, BMI, sitting height, the Arms’ length were measured. Also, Physical Fitness variables: 36 meters’ shuttle run, Illinois test, 10 × 20 meter, standing long jump, bending forward, yoyo, sit and reach, and Zig Zag jumps test characteristics were measured. Results: Descriptive statistics are used to describe the subjects profile and Pearson correlation coefficient was used to study relationships between variables. The results showed significant relationships between some variables. Aerobic power and Anaerobic power, and body fat percentage had a significantly negative correlation and agility and speed had a significantly positive correlation (p < 0.05). Also the results showed the increase of average physical and Anthropometric variables with regard to the world’s top adult players’ average. Conclusions: The data presented in this paper can be a proper model for coaches in talent identification and competent player selection, finding strengths and weaknesses of Iranian national team comparing to world levels and optimizing planning particularly in training design. هدف: هدف از پژوهش حاضر، توصیف و ارتباط سنجی نیمرخ آمادگی جسمانی و ترکیب بدنی بازیکنان تیم ملی هاکی داخل سالن مردان ایران بود. روش شناسی: 25 بازیکن حاضر در اردوی آماده سازی تیم ملی هاکی داخل سالن (میانگین سنی 48/3±54/23سال) به عنوان نمونه آماری در دسترس پژوهش انتخاب شدند. سنجش فاکتورهای ترکیب بدنی، وزن، میزان‏متابولیسم ‏پایه (BMR)، نسبت دور کمر به باسن(WHR)، درصدچربی بدن توده عضلانی و شاخص‏های آنتروپومتریکی: قد، شاخص توده بدن، قد نشسته و طول دست‌ها انجام گرفت. همچنین، متغیرهای آمادگی جسمانی شامل آزمون های دوی رفت و برگشت 36 متر، ایلینویز، 10×20 متر، پرش طول جفتی، خمش به جلو،yoyo، درازونشست و آزمون پرش زیگزاگ ٍسنجیده شدند. از آمار توصیفی برای توصیف نیمرخ آزمودنی‎ها و از ضریب همبستگی پیرسون به منظور ارتباط سنجی بین فاکتورهای پژوهش استفاده شد. یافته‌ها: یافته‏ها ارتباط معناداری داری را بین برخی متغیرهای پژوهش نشان داد. بین توان هوازی با بی هوازی و درصدچربی بدن همبستگی منفی و معنادار و با چابکی و سرعت همبستگی مثبت معناداری دیده شد(05/0p <).همچنین نتایج پژوهش، افزایش میانگین برخی متغیرهای جسمانی و آنتروپومتریک را نسبت به میانگین بزرگسالان تیم های برتر جهان نشان داد. نتیجه‌گیری: اطلاعات بیان شده در این مقاله می‎تواند الگویی مناسب برای استعدادیابی و انتخاب بازیکنان شایسته، تعیین قوت ها، ضعف‎ها و جایگاه تیم ملی در مقایسه با سطوح جهانی و برنامه‎ریزی بهینه به ویژه در طراحی تمرین ها برای مربیان باشد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14263_f164c8d9f758d1d864a25cbc388ebb8e.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 A comparison of the impact of exercise training with weight loss diet versus weight loss diet alone on blood pressure in individual with overweight or obesity: a systemic review and meta-analysis مقایسه تأثیر تمرین ورزشی با رژیم‌ غذایی کاهش وزن در برابر رژیم غذایی کاهش وزن تنها بر فشارخون در افراد دارای اضافه‌وزن و چاق: مروری نظام مند و فراتحلیل 70 87 14262 10.22049/jahssp.2021.27283.1359 FA موسی خلفی پژوهشگر فوق دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0001-6465-1281 علی اصغر رواسی استاد فیزولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2021 05 30 Background& purpose: Exercise training and weight loss diet are known to be effective interventions for improving blood pressure control. However, there is no comprehensive meta-analytical study comparing the effect of exercise with weight loss diet versus weight loss diet alone on blood pressure in individual with overweight and obesity. Methods: The PubMed and Cochrane Library Magiran, Sid and Google Scholar databases were searched until February 2016 for Persian and English articles. Meta-analyses were conducted to compare the effect exercise training with weight loss diet compared to weight loss diet alone. Therefore, WMD and 95% confidence interval (CI) were calculated using a random or fixed effect models. Moreover, I2 test was used to determine heterogeneity and funnel plot and Egger test was used to determine publication bias. Results: The results of meta-analysis of 48 interventions showed that exercise training with diet has significant effects on reducing systolic blood pressure at the rate of 1.53 mm Hg compared to diet alone [-1.53, (CI:-2.44 to -0.62), p=0.001]. Also, exercise with diet leads to a significant reduction in diastolic blood pressure at the rate of 1.50 mm Hg compared to diet alone [-1.50 (CI:-2.35 to -0.65), p < 0.001]. Conclusions: The results of the present study showed that adding exercise training to the weight loss diet could have more effects on lowering blood pressure. زمینه و هدف: تمرین ورزشی و رژیم غذایی کاهش وزن به عنوان مداخلات موثر در کاهش فشار خون شناخته شده اند. با این حال مطالعه فراتحلیلی جامعی در زمینه مقایسه تأثیر تمرین ورزشی با رژیم‌ غذایی کاهش وزن در برابر رژیم غذایی کاهش وزن تنها بر فشارخون در افراد دارای اضافه‌وزن و چاق وجود ندارد که هدف مطالعه حاضر می باشد. روش پژوهش: جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed وCochrane Library Magiran، Sid و Google Scholar تا بهمن سال 1399 برای مقالات فارسی و تا February سال 2021 برای مقالات انگلیسی انجام شد. فراتحلیل برای مقایسه تاثیر تمرین ورزشی با رژیم غذایی کاهش وزن در برابر رژیم غذایی کاهش وزن تنها انجام شد. برای این منظور WMD و فاصله اطمینان 95 درصد (CI) با استفاده از مدل اثر تصادفی یا ثابت محاسبه شد. همچنین، آزمون I2 جهت تعیین ناهمگونی و فونل پلات و تست Egger برای تعیین سوگیری انتشار استفاده شدند. یافته‌ها: نتایج فراتحلیل 48 مداخله نشان داد که تمرین ورزشی با رژیم غذایی اثرات معنی‌داری بر کاهش فشارخون سیستولی به میزان 53/1 میلی متر جیوه در برابر رژیم غذایی تنها دارد [001/0p= ،(62/0- الی 44/2CI: -) 53/1-]. همچنین، تمرین ورزشی با رژیم غذایی منجر به کاهش معنی دار فشارخون دیاستولی به میزان 50/1 میلی متر جیوه در برابر رژیم غذایی تنها می‌شود [001/0p < ،(65/0- الی 35/2CI: -) 50/1-]. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که اضافه کردن تمرینات ورزشی به رژیم غذایی کاهش وزن می تواند اثرات بیشتری برای کاهش فشار خون داشته باشد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14262_13230b215c4b7d682192b2dfce50ee4a.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 Investigation of physiological effects (immune system) of Exercise in COVID-19 epidemic; By providing a training protocol (Systematic review) بررسی اثرات فیزیولوژیکی (سیستم ایمنی) فعالیت ورزشی در اپیدمی 19- COVID ؛ با ارائه پروتکل تمرینی (مروری سیستماتیک) 88 101 14276 10.22049/jahssp.2021.27301.1363 FA سجاد محمدیاری استادیار، گروه تربیت بدنی، دانشگاه افسری امام علی (ع)، تهران، ایران. 0000-0003-1844-4032 حمداله هادی استادیار، گروه تربیت بدنی، دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران. یوسف صابری دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزوولوژی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. Journal Article 2021 06 07 Aim: Coronaviruses are a large family of viruses that cause a variety of illnesses, from the common cold to the acute respiratory distress syndrome, or SARS. The virus spread after the outbreak in China and some countries in Iran, which led to the closure of sports venues and places. This shutdown, despite its benefits to prevent the spread of the disease, on the other hand, lack of physical activity weakens the immune system and the spread of mental illness. Therefore, the aim of this study was to investigate the physiological effects of exercise on the Covid-19 pandemic. Methods: In the present study, by examining the databases of Pupmed, SID, Google Scholar, Springer, studies related to the effect of exercise on the immune system and information related to coronavirus were selected. The contents of the articles were summarized and reported. Results: By examining the effects of exercise on the immune system, it was found that moderate-intensity exercise is the best way to increase the response of immune system factors in the Covid-19 pandemic. Conclusion: According to studies, it seems that exercise is one of the ways to strengthen the immune system not only in the case of coronavirus, but also as an effective method of prevention against other diseases. Infectious and non-infectious to be used. هدف: کروناویروس‌ها خانواده بزرگی از ویروس‌ها هستند که بیماری‌های مختلفی را از سرماخوردگی معمولی گرفته تا سندرم حاد و شدید تنفسی یا همان سارس ایجاد می‌کنند. این ویروس بعد از شیوع در چین و برخی کشورها در ایران نیز گسترش یافت که باعث تعطیلی اماکن و مکان‌های فعالیت ورزشی گردید. این تعطیلی علارغم فوایدی که جهت جلوگیری از شیوع بیماری داشت، از طرفی دیگر عدم فعالیت بدنی باعث تضعیف سیستم ایمنی و شیوع بیماری‌های روانی می‌گردد. بنابراین هدف مطالعه حاضر بررسی اثرات فیزیولوژیکی فعالیت ورزشی در پاندمی کووید -19 می‌باشد. روش بررسی: در مطالعه حاضر با بررسی پایگاه‌های Pupmed ،SID،Google Scholar، Springer مطالعات مرتبط با تاثیر گذاری فعالیت ورزشی بر سیستم ایمنی و اطلاعات مربوط به کرونا ویروس انتخاب گردید. مطالب مقالات جمع بندی و گزارش گردید. یافته‌ها: با بررسی مطالعات صورت گرفته در زمینه تاثیر فعالیت ورزشی بر سیستم ایمنی مشخص گردید که فعالیت ورزشی با شدت متوسط بهترین راهکار برای افزایش پاسخ فاکتورهای سیستم ایمنی در پاندمی کووید-19 می‌باشد. نتیجه گیری: با توجه به بررسی‌های صورت گرفته به نظر می‌رسد انجام فعالیت‌های ورزشی یکی از را روش‌های تقویت کننده سیستم ایمنی نه تنها در شرایط ویروس کرونا می‌باشد، بلکه به عنوان یک روش موثر در پیشگیری برابر سایر بیماری‌های واگیر و غیر واگیر مورد استفاده قرار گیرد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14276_a2746b188f5737e6706cbd2cd4bf3599.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 Effect of different intensities of aerobic exercise on urinary excretion of sodium, potassium and urea in hypoxia and normoxia conditions in young soccer players تأثیر شدت های مختلف فعالیت هوازی بر دفع سدیم، پتاسیم و اوره ادراری فوتبالیست های جوان در شرایط هیپوکسی و نورموکسی 102 109 14293 10.22049/jahssp.2021.27351.1377 FA مهرزاد مقدسی دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران محمد جواد کشاورز دانشجوی دوره دکتری، گروه تربیت بدنی مؤسسه آموزش عالی زند شیراز، شیراز ، ایران. اسکندر رحیمی دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی مؤسسه آموزش عالی زند شیراز،شیراز، ایران. Journal Article 2021 07 28 Aim: Environment conditions such as altitude affected on urinary system, however the effect of exercise intensity in hypoxia condition on urinary system is not well known. Thus the aim of present study was to examine the urinary excretion of sodium, potassium and urea in response to different intensities of aerobic exercise in hypoxia and normoxia conditions in young soccer players. Methods : Ten young soccer players (age: 18.2 ± 0.5; Height 174.2 ± 4.1 cm; Weight: 64.4 ± 3.6 kg; BMI: 21.2 ± 2.1 kg/m2 mean ± SD) were participated in this study as the subject. They performed 30 min aerobic training with 55, 70 and 85% of their maximum heart rate on treadmill in normoxia condition. After 48h, the same exercises were performed in hypoxia (2500 meters higher than the sea level) condition. Before and 20 min after the each exercise, urinary sample was collected to evaluate urinary excretion of sodium, potassium and urea. Results: The results indicated that sodium excretion were increased as well as exercise intensity increased in hypoxia and normoxia conditions (p < 0.05). Results demonstrated that after high intensity exercise in hypoxia and normoxia conditions and after moderate intensity exercise in hypoxia condition, potassium excretion were decreased significantly (p < 0.05). For urea excretion, no significant differences were observed after different exercise intensities in hypoxia or normoxia condition. Conclusion: Generally, it seems that sodium excretion increased and potassium excretion decreased as well as exercise intensity increased in hypoxia and normoxia conditions and this predominate in hypoxia condition. Therefore, this is very important to electrolyte balance maintaining during high intensity exercise in hypoxia condition. هدف: شرایط محیطی از جمله ارتفاعات بر عملکرد سیستم ادراری اثر گذار است؛ اما اثر شدت فعالیت در شرایط هیپوکسی بر عملکرد سیستم ادراری مشخص نیست. هدف پژوهش حاضر تعیین دفع ادراری سدیم، پتاسیم و اوره در پاسخ به شدت‌های مختلف فعالیت هوازی در شرایط هیپوکسی و نورموکسی در فوتبالیست های جوان بود. روش شناسی: 10 فوتبالیست جوان با میانگین سنی 5/0 ± 2/18 سال، میانگین قد 1/4 ± 2/174 سانتی متر، میانگین وزن 6/3 ± 4/64 کیلوگرم و میانگین شاخص توده بدن 1/2 ± 2/21 کیلوگرم بر متر مربع به عنوان آمودنی در تحقیق حاضر شرکت کردند. آزمودنی ها در دو شرایط نورموکسی و هیپوکسی (معادل 2500 متر ارتفاع)، فعالیت هوازی شامل 30 دقیقه دویدن با سه شدت 55، 70 و 85 درصد ضربان قلب بیشینه و با فواصل 48 ساعته روی نوار گردان اجرا کردند. قبل و 20 دقیقه بعد از هر جلسه فعالیت نمونه ادرار برای اندازه گیری میزان سدیم، پتاسیم و اوره جمع آوری شد. یافتهها: نتایج نشان داد با افزایش شدت تمرین در هر دو شرایط هیپوکسی و نورموکسی، میزان دفع سدیم افزایش معنی داری پیدا می کند (05/0>P). در خصوص تغییرات پتاسیم ادرار نتایج نشان داد پس از فعالیت شدید در هر دو شرایط هیپوکسی و نورموکسی و همچنین پس از فعالیت با شدت متوسط تنها در شرایط هیپوکسی میزان دفع پتاسیم به طور معنی داری کاهش پیدا می کند (05/0>P). در خصوص میزان تغییرات اوره، تفاوت معنی داری در شرایط مختلف و در پاسخ به فعالیت هوازی با شدت های مختلف مشاهده نشد. نتیجه گیری: به طور کلی به نظر می رسد با افزایش شدت فعالیت در شرایط هیپوکسی و نورموکسی، میزان دفع سدیم افزایش و دفع پتاسیم کاهش پیدا می کند و این وضعیت در شرایط هیپوکسی شدیدتر است. بنابراین حفظ تعادل الکترولیت ها با افزایش شدت فعالیت به خصوص در شرایط هیپوکسی از اهمیت خاصی برخوردار است.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14293_4df4091605ad9bb615d013a8bbbcdf16.pdf

دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 8 1 2021 03 21 Response of coagulation factors and fibrinolysis to a resistance training session in male athletes and non-athletes پاسخ فاکتورهای انعقادی و فیبرینولیز به یک جلسه تمرین مقاومتی در مردان ورزشکار و غیرورزشکار 110 119 14299 10.22049/jahssp.2021.27347.1376 FA مهرناز ذوالفقاری نارستان کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی کاربردی، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان ، ایران 0000-0001-8800-3326 آقاعلی قاسم نیان دانشیار، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان ، ایران . حسن قره خانی استادیار، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان ، ایران Journal Article 2021 07 24 Aim: The purpose of this study was to investigate the response of coagulation and fibrinolysis factors to a circuit resistance training session in male athletes and non-athletes. Methods: This research was a semi-experimental study. 18 male athletes and non-athletes (9 athletes and 9 non-athletes) with 20 to 30 years old average age were selected by the available sampling method. After consuming a standard breakfast, the first stage of blood collection (5 ml ) was performed in the Sitting Position. Then Subjects performed a circular resistance training at 10 stations with 60% of a maximum repetition (each station consists of 12 repetitions, 30 seconds activity, and 30 seconds rest) and 3 minutes of rest between each set. Then, one hour after the end of the training protocol, the second blood sampling was performed exactly as same as the first stage. Prothrombin time and relative plasma thromboplastin time were measured by Coagulation Method. A mini-Vidas device was used to measure of D-dimer. Data were analyzed using independent-sample- T-test, paired- sample-T test, and Covariance. Results: Results showed that one session resistance training did not affect plasma prothrombin time, relative plasma thromboplastin time, and plasma D-dimer level of male athletes and non-athletes (P>0.05). Also, in-group changes in Prothrombin and relative thromboplastin time and plasma D-dimer level in the non-athlete group did not change significantly (P>0.05). However, the in-group analysis showed that after one session of resistance training in the athlete group, prothrombin time and plasma thromboplastin time was significantly decreased (p < 0.05). Conclusion: Regarding lack of effect one session resistance training on plasma prothrombin time, relative thromboplastin time and D-dimer level in male athletes and non-athletes, it can probably be said that circular strength training is safe in athletes and non-athletes. also, it does not affect coagulation markers and fibrinolysis. هدف: هدف این پژوهش، بررسی اثر تمرین مقاومتی یک جلسهای بر سطح انعقاد و عملکرد سیستم فیبرینولیتیک مردان ورزشکار و غیرورزشکار بود. روش شناسی: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی بود. 18 مرد ورزشکار و غیرورزشکار (9 ورزشکار و 9 غیر ورزشکار) با میانگین سنی 20 تا 30 سال به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. بعد از صرف صبحانه استاندارد، اولین مرحله خونگیری (5 میلیلیتر) در حالت نشسته انجام شد. سپس آزمودنی ها تمرین مقاومتی دایره ای را در 10 ایستگاه با 60٪ تکرار بیشینه (هر ایستگاه شامل 12 تکرار ، 30 ثانیه فعالیت و 30 ثانیه استراحت) و 3 دقیقه استراحت بین هر دور را انجام دادند. یک ساعت پس از پایان پروتکل تمرین ، خونگیری مرحله دوم دقیقاً همانند مرحله اول انجام شد. زمان نسبی ترومبوپلاستین و زمان پروترومبین پلاسما با روش انعقاد اندازه گیری شد. برای اندازه گیری D-dimer از دستگاه mini-Vidas استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون T مستقل ، T زوجی و کوواریانس انجام شد.یافتهها: بر طبق نتایج تمرین مقاومتی یک جلسه ای بر زمان پروترومبین ، زمان نسبی ترومبوپلاستین و سطح D-dimer پلاسما مردان ورزشکار و غیر ورزشکار تأثیری ندارد (05/ 0P>). پروترومبین و زمان نسبی ترومبوپلاستین و سطح D-dimer پلاسما گروه غیر ورزشکار تغییر قابل توجهی نداشت (05/ 0P>). با این حال ، تجزیه و تحلیل درون گروهی نشان داد پس از یک جلسه تمرین مقاومتی در گروه ورزشکار، زمان پروترومبین و زمان ترومبوپلاستین پلاسما کاهش قابل توجهی دارد(05/0p <). نتیجه گیری: با توجه به عدم تأثیر تمرین مقاومتی یک جلسه ای بر زمان پروترومبین ، زمان نسبی ترومبوپلاستین و سطح D-dimer در مردان ورزشکار و غیر ورزشکار، احتمالاً بتوان گفت که تمرینات مقاومتی دایره ای در مردان ورزشکاران و غیر ورزشکاران بی خطر بوده و هیچ تاثیری بر مارکرهای انعقادی و فیبرینولیز ندارد.

https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14299_955f159c35982e0c15029cc2395b4248.pdf