دانشگاه شهید مدنی آذربایجان مطالعات کاربردی تندرستی در فیزیولوژی ورزش 2676-6507 12 2 2025 09 23 The effect of high-intensity interval training and high-protein diet on the levels of UCP-2 and MCP-1 and insulin sensitivity in visceral fat and skeletal muscle of obese male rats اثر تمرین تناوبی شدید و رژیم غذایی پرپروتئین بر سطوح UCP-2 و MCP-1 بافت چربی و عضله اسکلتی و حساسیت به انسولین در موش‌های صحرایی نر چاق 75 88 14862 10.22049/jahssp.2024.29888.1673 FA مرضیه ثاقب جو گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران ریحانه غلامی 1. گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران هانیه حبیبی سنگانی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران مهدی هدایتی مرکز تحقیقات سلولی مولکولی غدد درون ریز، پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2024 07 17 Aims: Exercise training and diet can prevent obesity, inflammation, and insulin resistance. Present study aimed to investigate the effect of 10 weeks of high-intensity interval training (HIIT) and high-protein diet (HPD) on the levels of UCP-2 and MCP-1 in visceral fat tissue and gastrocnemius muscle, plasma levels of glucose and insulin, and insulin sensitivity. Methods: Forty obese male Wistar rats (weight 386.46±31.79 g) into five group included: HIIT, HPD, HIIT+ HPD, obese control-1 (OC-1: having high-fat diet during intervention), and obese control-2 (OC-2: cutting off high-fat diet during intervention and continuing normal diet) and eight non-obese rats (NC: non-obese control group, weight 283.10±42.26 g) were studied. Training protocol included running five days a week on the treadmill for 10 weeks with at intensity of 90% of maximum oxygen uptake. Forty-eight hours after the last intervention session, blood and tissue samples were taken to measure biochemical variables. Data were analyzed using one-way analysis of variance and Kruskal–Wallis tests at a significance level of P≤0.05. Results: No significant difference was observed in the tissue levels of UCP-2 and MCP-1 and plasma levels of insulin among groups. Plasma glucose levels in the OC-1 group was significantly higher than in the NC, OC-2, HIIT, HPD, and HIIT+HPD groups, it was significantly higher in the OC-2, HIIT, HPD and HIIT+HPD groups than the NC group, and it was significantly higher in the HPD group than in the OC-2 group (P≤0.05). Also, insulin sensitivity index was significantly higher in the OC-2 group than in the OC-1, HIIT and HPD groups (P≤0.05). Conclusion: Long periods of using a high-fat diet, although it increases the risk of obesity, may not change the inflammatory state. On the other hand, modifying the diet and doing regular exercise can lead to the improvement of glycemic disorder caused by consuming a high-fat هدف: تمرین ورزشی و رژیم غذایی در پیشگیری از چاقی، التهاب و مقاومت به انسولین نقش دارند. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر 10 هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و رژیم غذایی پرپروتئین (HPD) بر سطوح UCP-2 و MCP-1 بافت چربی احشایی و عضله دوقلو، سطوح پلاسمایی گلوکز و انسولین و حساسیت به انسولین بود. روش‌شناسی: 40 سر موش صحرایی نر ویستار چاق (وزن 79/31±46/386 گرم) در پنج گروه مساوی: HIIT، HPD، HPD+HIIT، کنترل چاق-1 (OC-1: داشتن رژیم غذایی پرچرب در طول مداخله) و کنترل چاق-2 (OC-2: قطع رژیم غذایی پرچرب در شروع مداخله و شروع رژیم غذایی نرمال) و هشت سر موش غیر چاق (کنترل غیر چاق (NC): میانگین وزن 26/42±10/283 گرم) مورد مطالعه قرار گرفتند. پروتکل تمرین شامل دویدن روی نوارگردان، پنج روز در هفته به مدت 10 هفته با شدت 90 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی بود. چهل و هشت ساعت پس از آخرین جلسه مداخله، نمونه‌های خون و بافت برای اندازه‌گیری متغیرهای بیوشمیایی برداشته شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های‌ آنالیز واریانس یک‌طرفه و کروسکال-والیس آنالیز شدند (05/0≥P). یافته‌ها: تفاوت معنی‌داری در سطوح UCP-2 و MCP-1 بافتی و سطوح پلاسمایی انسولین گروه‌ها مشاهده نشد. سطح گلوکز پلاسما در گروه OC-1 بالاتر از گروه‌های -NC، OC-2، HIIT، HPD و HIIT+HPD، در گروه‌های OC-2، HIIT، HPD و HIIT+HPD بالاتر از گروه NC و در گروه HPD بالاتر از گروه OC-2 بود (05/0≥P). شاخص حساسیت به انسولین نیز در گروه OC-2 بالاتر از گروه‌های OC-1، HIIT و HPD بود (05/0≥P). نتیجه‌گیری: دوره‌های نسبتا طولانی استفاده از رژیم پرچرب با این‌که خطر چاقی را افزایش می‌دهد؛ احتمال دارد موجب تغییر وضعیت التهابی نشود. از سوی دیگر اصلاح رژیم غذایی و انجام فعالیت ورزشی منظم می‌تواند منجر به بهبود اختلال گلایسمیک ناشی از مصرف رژیم غذایی پرچرب گردد. https://jahssp.azaruniv.ac.ir/article_14862_f1fc87808b0e6aaf74e8a392f0b319ce.pdf